Οι κοινωνικές συμβάσεις είναι για να ανατρέπονται.

Από μικρή με έμαθε η μαμά μου να λέω «ευχαριστώ» όταν μου έδινε ένα γλυκό η γιαγιά μου, η θεία μου, η ξαδέρφη μου. Από μικρή μας έλεγε ο μπαμπάς μου -σε μένα και τον αδερφό μου- να λέμε «παρακαλώ» όταν μας λένε «ευχαριστώ». Στο τηλέφωνο, ο θείος μου ο Παναγής έλεγε να μην απαντάω «ναι» αλλά «ορίστε».
Κλισέ, φράσεις τυπικές, τυποποιημένες λέξεις και κουβέντες. Στο σχολείο, μου μάθανε να σηκώνομαι όρθια όταν έμπαινε μέσα ο διευθυντής, να κάνω το σταυρό μου στο τέλος της καθημερινής, σχολικής προσευχής. Στο σχολείο επίσης, μου είπανε ότι πρέπει να παρελαύνω και να είμαι ντυμένη με συγκεκριμένα ρούχα, μπλε φούστα, άσπρο πουκάμισο και μπλε-άσπρο φουλάρι, μπαλαρίνες μαύρες και καλτσόν στο χρώμα του δέρματος. Όχι ανοιχτό ντεκολτέ, όχι ψηλές γόβες, όχι σκούρο καλσόν.



Μη φοβάσαι άνθρωπο που γελά, μιλά και τραγουδά δυνατά!

Από όλες τις κατηγορίες ανθρώπων που έχω συναντήσει στη ζωή μου –τρελούς και παλαβούς, εργασιομανείς, μουρμούρηδες, παραπονιάρηδες κλπ –, περισσότερο φοβάμαι τους σιωπηλούς. Αυτούς που στο αχανές βλέμμα τους, καταλαβαίνεις να ξεχειλίζουν αποτυπωμένες δεκάδες σκέψεις, που ποτέ δεν εξωτερικεύουν.
Αυτούς τους φοβάμαι και τους βαριέμαι κιόλας. Μου δημιουργούν καχυποψίες κι ανασφάλειες. Μου δίνουν την εντύπωση ότι συνεχώς κάτι κρύβουν ή ότι ετοιμάζουν κάποια εκδίκηση εις βάρος μου ή για κάποιον άλλον και μου γεννούν θεωρίες συνομωσίας.
Πώς μπορώ να συνυπάρξω με τέτοια άτομα όταν βρίσκομαι στην αντίπερα όχθη, να λέω δηλαδή όσα νιώθω και να εκφράζομαι έντονα; Και ποιος μπορεί, θα μου πείτε να νιώθει συνεχώς την πίεση του να προσπαθεί να καταλάβει τα αμίλητα, για να βγάλει μια άκρη. Είτε πρόκειται για μία σχέση, είτε για μία φιλία ή ακόμα και στο χώρο εργασίας.
Δείτε το αλλιώς. Ποιοι είναι συνήθως οι πιο αγαπητοί της παρέας και οι πιο καλοί συνάδελφοι;