Να αγαπάς τους ανθρώπους που αγαπούν τη ζωή

Της Σιμόνης Ζαρκάδα


N’ αγαπάς ανθρώπους που κρύβουν μέσα τους το φως, ανθρώπους με ζεστό βλέμμα, που σε κάνει να αισθάνεσαι οικειότητα, με διεισδυτική ματιά, που μπορεί να διαβάσει κατευθείαν μέσα σου, με αληθινό χαμόγελο και παιχνιδιάρικο παιδικό βλέμμα, που δε ξέρεις ποτέ τι σκαρφίζεται.

N’ αγαπάς ανθρώπους ονειροπόλους, με εκείνη τη συνεχή αίσθηση του ανικανοποίητου στο βλέμμα τους σαν να ψάχνουν διαρκώς κάτι, ανθρώπους που συνεχίζουν να ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά παρά τα εμπόδια, γιατί έχουν καταλάβει ότι τα εμπόδια συνήθως τα κατασκευάζουμε εμείς, που δημιουργούν, που τολμούν, που δε φοβούνται να τσαλακωθούν ή να χαθούν και που προσπαθούν να βρουν κομμάτια του εαυτού τους μέσα στην τέχνη.

Το μυστικό για να μαθαίνεις οτιδήποτε: Η συμβουλή του Αϊνστάιν στον γιο του

Το 1915, σε ηλικία τριάντα έξι ετών, ο Αϊνστάιν ζούσε στο Βερολίνο, ενώ η εν διαστάσει σύζυγός του, Mileva, και οι δύο γιοι τους, Hans Albert Einstein και Eduard «Tete» Αϊνστάιν, ζούσαν στην Βιέννη.
Στις 4 Νοέμβρη του ίδιου έτους, έχοντας μόλις ολοκληρώσει το αριστούργημα των δύο σελίδων που θα τον καταξίωνε σε διεθνές επίπεδο, τη γενική θεωρία της σχετικότητας, ο Αϊνστάιν έστειλε στον 11χρονο Hans Albert την ακόλουθη επιστολή:

Έμαθες πια ότι είσαι ο κλόουν της ζωής.

Παρατηρώ τις κινήσεις σου.
Κοιτάζεις έξω απ’ το παράθυρό σου τις εικόνες που αλλάζουν συνεχώς. Κι όμως είναι ο ίδιος τόπος. Οι ίδιοι άνθρωποι που κατακλύζουν τους δρόμους. Τα ίδια παλάτια.
Σηκώνεις τα χέρια, όχι για να παραδοθείς στην δίνη των γεγονότων, αλλά για να αγγίξεις τις πόρτες, τα τζάμια, τους τοίχους, το ταβάνι κι αυτά όλο απομακρύνονται, χάνονται από μπροστά σου και βρίσκεσαι απροστάτευτος ανάμεσα στο άγριο πλήθος που σε κυνηγά και θέλει να σε κατασπαράξει.
Κι εσύ; Τι κάνεις;
Σκυθρωπός ανεβαίνεις τα σκαλοπάτια που σε οδηγούν στο χώρο της σιωπής. Οι λέξεις που βγαίνουν από τα χείλη σου θολώνουν την ψυχή σου. Βρίσκεσαι ανάμεσα στα χέρια εκείνων που σε οδηγούν στα αόρατα μονοπάτια της ζωής κι εσύ πρέπει να βρεις τον τρόπο να αγγίξεις τους τοίχους που βρίσκονται μπροστά σου κι ας μη φαίνονται πια.

Η δημιουργικότητα δεν είναι μαγεία, μάθετε τα μυστικά!

                Πώς να είσαι δημιουργικός

Η δημιουργικότητα εκ πρώτης όψεως μοιάζει με τη μαγεία. Παρακολουθούμε ανθρώπους όπως ο Στιβ Τζομπς, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Αλμπερτ Αϊνστάιν και σκεφτόμαστε ότι θα πρέπει να διαθέτουν υπερφυσικές ικανότητες που λείπουν από τους κοινούς θνητούς όπως είμαστε εμείς. Τι σκεφτόταν ο Τζομπς όταν δημιούργησε το iPhone; Πώς κατάφερε ο Μίκης να συνθέσει το «Αξιον εστί»; Τι είναι εκείνο που έκανε τον Αϊνστάιν να συλλάβει πως ούτε το φως δεν μπορεί να ξεφύγει από τη δύναμη της βαρύτητας;

Θαυμάζω Αυτούς Τους Ανθρώπους

Θαυμάζω τους ανθρώπους που πηγαίνουν για το όλα ή για το τίποτα!
Τους θαυμάζω που δεν εκφράζονται από μπορεί, ίσως, δε ξέρω, θα δούμε!
 Και γιατί να εκφραστούν άλλωστε από αυτά ;
 Αφού δεν τους καλύπτουν.
Θαυμάζω τους ανθρώπους που ξέρουν τι θέλουν και το διεκδικούν… γιατί όσοι δε ξέρουμε είμαστε ανόητοι! Τους θαυμάζω γιατί δε θα δειλιάσουν να προτιμήσουν το τίποτα, όταν δεν μπορούν να έχουν το όλα!
Τους θαυμάζω γιατί δε χάνουν τον εαυτό τους.

Όλα αρχίζουν και τελειώνουν στο μυαλό σου

Άβυσσος το μυαλό, το ξέρεις και το ξέρω. Πολυεργαλείο, που λες. Ικανό για τα καλύτερα και τα χειρότερα. Ίσως και για τα δυο την ίδια στιγμή.
Άπειροι εαυτοί σε έναν. Άπειρα συναισθήματα -πολλές φορές αντικρουόμενα- όλα συγκάτοικοι στην τρέλα ενός και μόνο εγκεφάλου.
Διότι, ναι, μπορεί πάνω στις κρίσεις ρομαντισμού που μας πιάνουν να συνδέουμε τα συναισθήματα με την καρδιά εμείς οι άνθρωποι, όμως εκείνη δεν τα δημιουργεί. Επηρεάζεται από αυτά.

Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύομαι! (Νίκος Καζαντζάκης)



 


Μια από τις μεγαλύτερες λαχτάρες της ζωής μου στάθηκε πάντα το ταξίδι΄ να δω,ν'αγγίξω άγνωρα χώματα,να μπω να κολυμπήσω σε άγνωρες θάλασσες,να γυρίσω τη γης,να βλέπω,να βλέπω και να μη χορταίνω καινούριες
στεριές και θάλασσες κι ανθρώπους κι ιδέες και να τα βλέπω όλα για πρώτη φορά,να τα βλέπω όλα για τελευταία φορά,με μακρόσερτη ματιά,κι έπειτα να σφαλνώ τα μάτια και να νιώθω τα πλούτη να κατασταλάζουν μέσα μου ήσυχα,τρικυμιστά,όπως θέλουν,ωσότου
να τα περάσει από την ψιλή κρισάρα
ο καιρός,να κατασταλάξει απ'όλες τις χαρές και τις πίκρες το ξαθέρι-τούτη η αλχημεία της καρδιάς είναι,θαρρώ,μια μεγάλη,αντάξια του ανθρώπου ηδονή.

Το νησί των συναισθημάτων

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.

Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω.
 Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.

Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
 Η Αγάπη τον ρωτάει : "Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;". "Όχι, δεν μπορώ", απάντησε ο Πλούτος. "Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα". 

Οι πιο ωραίοι άνθρωποι…

Οι πιο ωραίοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει ήταν αληθινοί. Πάντα ήταν ο εαυτός τους.
Είχαν μια βαθιά επίγνωση του ποιοι είναι. Δεν είχαν ανάγκη να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν. Ήταν γνήσιοι και αυθεντικοί.
 Άφηναν όλους τους άλλους να ανακαλύψουν το πραγματικό τους μεγαλείο, χωρίς να κρύψουν τίποτα.
Ποτέ δεν είχαν προσποιηθεί. Άλλωστε, δεν είχαν λόγο να το κάνουν, αφού ήταν οι πιο ωραίοι άνθρωποι που είχαν υπάρξει.Οι πιο ωραίοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει πάντα ακτινοβολούσαν. Εγώ θα τους έλεγα «αυτόφωτους».
 Χαρακτηρίζονταν από μια μοναδική λάμψη που κέντριζε την προσοχή σου και σε τραβούσε κοντά τους σαν μαγνήτης.

Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι ...

Άντον Τσέχοφ


Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι σέβονται την ανθρώπινη ατομικότητα και γι' αυτό είναι πάντοτε συγκαταβατικοί, γελαστοί, ευγενικοί, υποχρεωτικοί.  


Δεν χαλούν τον κόσμο για το σφυρί ή για τη γομολάστιχα που χάθηκαν. Δεν αγανακτούν για τους θορύβους ή το κρύο. 


  Δέχονται με καλοσύνη τα χωρατά και την παρουσία ξένων ανθρώπων στο σπιτικό τους. Δεν συμπονούν μονάχα τους κατώτερους, τους αδύναμους και τις γάτες.
Πονάει η ψυχή τους και για κείνο που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι. Είναι ντόμπροι και φοβούνται το ψέμα σαν τη φωτιά. 


Δεν λένε ψέματα ακόμα και για τιποτένια πράγματα. Το ψέμα προσβάλλει εκείνους που το ακούνε και ταπεινώνει στα μάτια τους εκείνους που το λένε.