Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα «Σ΄αγαπώ».

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα «Σ΄αγαπώ».
Φαινομενικά, ήταν ίδιο με όλα τα «Σ΄αγαπώ» του κόσμου. Αυτά που έχουν γραφτεί με τα ίδια ακριβώς γράμματα. Αυτά που έχουν ειπωθεί με ανθρώπινη φωνή.
Στολισμένα με βαρύγδουπες εκφράσεις που τα συνοδεύουν στην πορεία τους.
Υπάρχουν όμως κάποια «Σ΄αγαπώ» που δεν μοιάζουν με τα υπόλοιπα.
Στέκονται μόνα τους και δεν στηρίζονται πουθενά.
Δεν υπήρξαν ποτέ σκοινιά για να τα πιάσουν, βάσεις για να τα κρατήσουν, χέρια προς βοήθεια ή πόδια για να τα προτρέψουν σε φυγή.