Μπαμπά Τι Είναι Ευτυχία;

«Μπαμπά…τι είναι ευτυχία;» ρωτά ένα βράδυ το μικρό αγόρι το μπαμπά του. Ο μπαμπάς σκέφτεται σιωπηλά κι ύστερα απαντά… «Δεν ξέρω να σου το πω μα ξέρω να σου το δείξω. Κοιμήσου κι αύριο θα δεις…» Την επόμενη ημέρα πρωί πρωί ο πατέρας ξυπνά το γιο του και του λέει. «Σέλωσε το γάιδαρο να πάμε στο χωράφι». Πράγματι ο μικρός ετοιμάζει το γάιδαρο. Ο πατέρας τον ανεβάζει πάνω στη σέλα. Εκείνος πιάνει τα γκέμια του γαϊδάρου και προχωρά μπροστά ενώ ο μικρός είναι καθισμένος πάνω στο γάιδαρο. Βγαίνουν από το σπίτι και προχωρούν στο δρόμο. Το χωριό όλο έχει ξυπνήσει κι οι χωριανοί πηγαίνουν στα χωράφια τους. Όλοι κοιτάζουν με απορία τον πατέρα να περπατά και το γιο να κάθεται πάνω στο γάιδαρο. Όλο το χωριό ψιθυρίζει…«Ντροπή! Μικρό παιδί κάθεται στο γάιδαρο αναπαυτικά κι ο πατέρας δίπλα να προχωρά. Κανένας σεβασμός!» «Άκουσες γιε μου:» ρωτά ο πατέρας το γιο. «Άκουσα πατέρα» απάντα ο γιος…και γυρίζουν σπίτι.
Το επόμενο πρωινό ο πατέρας και πάλι ξυπνά το γιο του νωρίς

Η κομψή καμήλα – του Ευγένιου Τριβιζά

Ο Αχμέτ Χαμάμετ, ο μοναχικός βεδουίνος, είχε μια καμήλα που τον συνόδευε ακούραστη σε όλα του τα ταξίδια.
- Ω καμήλα θαυμαστή, ω καμήλα διαλεχτή! της έλεγε κάθε τόσο.
Δεν υπάρχει σαν κι εσένα καμήλα άλλη καμιά! Είσαι η παρηγοριά, η ελπίδα και η παρέα μου. Πολυτιμότερη είσαι απ’ τις δροσερές οάσεις και οι αρετές σου είναι περισσότερες από τους αναρίθμητους κόκκους τής άμμου όλων των ερήμων της οικουμένης.
- Τα παραλές! του απάντησε μια μέρα η καμήλα.
- Ποιος; Εγώ; Γιατί με πικραίνεις με τ’ άστοχα λόγια σου, ω καμήλα; Καθόλου δεν τα παραλέω. Τόσα πολλά είναι αυτά που σου χρωστάω, που ακόμα κι αν ζούσα χίλιες χιλιάδες αιώνες και πάλι δεν θα προλάβαινα να σου τα ξεπληρώσω.
- Αν είσαι έτσι όπως τα λες, αν με εκτιμάς, αν με αγαπάς, αν με υπολήπτεσαι τόσο πολύ, τότε αντί να τα φορτώνεις όλα στην καμπούρα μου, θα μου έκανες και συ μια μικρή χάρη.
- Τι χάρη επιθυμείς να σου κάνω;
- Να με πας στην Ευρώπη να κάνω αισθητική εγχείρηση.

Όταν πάψει να σε νοιάζει η γνώμη των άλλων θα είσαι ελεύθερος

Οι περισσότεροι από μας τείνουμε να δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στην άποψη των άλλων για το άτομό μας. 
Επιδιώκουμε να είμαστε αρεστοί και να μας αποδέχονται, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι. Ωστόσο, στο βωμό του κοινωνικού στάτους συχνά θυσιάζονται η ευτυχία κι η ψυχική μας ηρεμία. Τροφοδοτούμε οι ίδιοι τα δεσμά που το κοινωνικό περιβάλλον δημιούργησε για μας αντί να προσπαθούμε να τα σπάσουμε και να αποδεσμευτούμε μια για πάντα από αυτά.
Είτε λειτουργείς με βάση τις δικές σου επιθυμίες είτε με βάση τις επιθυμίες των άλλων, ο κόσμος πάντα θα έχει κάτι να πει. Θα σχολιάσουν εύκολα την κάθε σου κίνηση χωρίς να μπουν στη διαδικασία να αναλύσουν τα κίνητρα και τους λόγους που σε ανάγκασαν να ενεργήσεις με τον οποιονδήποτε τρόπο.

Αγαπώ τους σιωπηλούς ανθρώπους με το θορυβώδες μυαλό

Αν παρατηρήσεις προσεκτικά την πορεία της ζωής όσων θαυμάζεις αυτήν τη στιγμή, θα διαπιστώσεις πως είναι άνθρωποι που δεν πήραν τον εύκολο δρόμο, πως οι επιλογές τους δεν ήταν πάντα οι αναμενόμενες και για πολλές από αυτές μπορεί ούτε οι ίδιοι να είναι ιδιαίτερα περήφανοι σήμερα.
Έχεις ποτέ αναρωτηθεί για την ευεργετική δύναμη του αντιπαραδείγματος; Έχεις συνειδητοποιήσει πως οι κακές επιλογές μπορούν να σε λυτρώσουν;
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που θαυμάζεις -και τους αξίζει να τους θαυμάζεις- έχουν κάνει πολλά λάθη, έχουν και από ένα παρελθόν που θα ήθελαν να ξεχάσουν, έχουν πονέσει πολύ, έχουν προδοθεί τόσες φορές που έχουν χάσει το μέτρημα, έχουν αγαπήσει ανθρώπους οι οποίοι τους κακοποιούσαν ψυχολογικά, έχουν εξευτελιστεί και έχουν συνάψει φιλικές σχέσεις με ανθρώπους που ούτε θα τους πλησίαζες.