Mπουσκάλια: μέρα που πέρασε χωρίς μια πράξη αγάπης, είναι μια μέρα που χάθηκε

Όλοι βρίσκουμε άφθονες ευκαιρίες να δείξουμε την αγάπη μας, δυστυχώς όμως, ελάχιστη αγάπη εκδηλώνεται στον κόσμο. Άνθρωποι κλαίνε και πεθαίνουν μόνοι. Παιδιά κακοποιούνται και γέροι περνούν τις τελευταίες μέρες τους χωρίς στοργή και αγάπη.
 Σ’ έναν κόσμο όπου η ανάγκη για εκδηλώσεις αγάπης είναι τόσο φανερή θα’ πρεπε να συνειδητοποιήσουμε τη μεγάλη δύναμη που έχουμε να βοηθήσουμε και να θεραπεύσουμε ανθρώπους, μόνο με το άπλωμα του χεριού μας κι ένα ζεστό αγκάλιασμα.
 Η Τερέζα της Αβίλας μάς ικέτευε “να συνηθίσουμε να κάνουμε πολλές πράξεις αγάπης, γιατί εξευγενίζουν και γλυκαίνουν την ψυχή μας.

Ἡ μπαλάντα του κυρ-Μέντιου- Κώστας Βάρναλης

Ἡ μπαλάντα του κυρ-Μέντιου-  Κώστας Βάρναλης
Δὲ λυγᾶνε τὰ ξεράδια
καὶ πονᾶνε τὰ ρημάδια!
Κούτσα μία καὶ κούτσα δυὸ
τῆς ζωῆς τὸ ρημαδιό!

Μεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν οὗλοι: ἀφέντες, δοῦλοι,
οὗλοι: δοῦλοι, ἀφεντικὸ
καὶ μ᾿ ἀφήναν νηστικό.

Bολικέ μου φόβε

Στον συστήνουν οι γονείς σου κατά το πρώτο διάστημα της ζωής σου, τη ρυθμιστική περίοδο της γνωριμίας σου με τον πλανήτη, ενώ καθώς μεγαλώνεις, μαθαίνεις να ζεις μαζί του. Φοβάσαι το σκοτάδι, το πολύ φως, το ύψος, το κενό, το αεροπλάνο, τα κενά στο αεροπλάνο. Την ταχύτητα, φοβάσαι το άγνωστο, φοβάσαι αυτό που γνωρίζεις πολύ καλά, φοβάσαι.
Γοητευτικέ μου φόβε, περπατάς δίπλα μου. Πολλές φορές προπορεύεσαι και προηγείσαι. Αν θα μπω στο μετρό, αν θα κατέβω στο υπόγειο πάρκινγκ, αν θα καθίσω στον διάδρομο του θεάτρου ή θα φύγω από την παράσταση. Γοητευτικέ μου φόβε, έμαθα να σου μοιάζω, να σε νοιάζομαι. Έγινες η ζωή μου, όρισες τα μικρά και τα μεγάλα: από μια βόλτα με σκάφος μέχρι το ταξίδι με το αεροπλάνο. Βολικέ μου φόβε,είσαι ο λόγος που ζω, είσαι ο δίδυμος αδερφός του εγωισμού.

Όταν όλα μας φαίνονται ίδια

Πόσες φορές δε νιώσαμε όλοι μας, τα πράγματα γύρω μας να μένουν στάσιμα, ίδια, χωρίς ενδιαφέρον, ακόμη και αυτά που τόσο αγαπάμε και αυτά για τα οποία έχουμε παλέψει τόσο στο παρελθόν. Να νιώθουμε ότι περπατάμε σε μια γραμμή τόσο ευθεία, ώστε να νιώθουμε ακροβάτες πια της ζωής που έχουμε χτίσει.

Η ιστορία της Payam από το Κουρδιστάν

Η 6η Φλεβάρη έχει εδραιωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κλειτοριδεκτομής από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών
Θυμάμαι με λεπτομέρεια ότι ήταν απόγευμα Τρίτης όταν η αδερφή μου κι εγώ παίζαμε μπροστά από το σπίτι του θείου μου. Εκείνη ήταν πέντε κι εγώ επτά. Μια ηλικιωμένη γυναίκα μας πλησίασε μαζί με την μητέρα μου. Κανένα κορίτσι από το χωριό δεν την συμπαθούσε αλλά μέχρι τότε δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί. Οι εκφράσεις στο πρόσωπό της ήταν σκληρές όταν αναφώνησε, προχωρώντας πίσω από την μικρή μου αδερφή: “Εσείς οι δύο, ελάτε μαζί μου”. 

Ο μικρός βλάκας

(Παραμύθι από τη Ζάκυνθο)Μια φορά κι έναν καιρόπού ‘κανε πολύ νερόεμαλώνανε δύο Οβραίοιδύο κακοί μακελαραίοιγια ένα ψάρι, για ένα χέλιγια ένα κούτρουλο κοπέλι