Είσαι πιο ευτυχισμένος απ' όσο νομίζεις

Εκατομμύρια σελίδες έχουν γραφτεί σχετικά με την ευτυχία. Συγγραφείς, δημοσιογράφοι, ψυχολόγοι κι άλλοι τόσοι προσπάθησαν, επιτυχώς ή ανεπιτυχώς, να προσεγγίσουν το θέμα από κάθε πιθανή πλευρά· τι είναι ευτυχία, πώς την πετυχαίνεις, πώς τη διατηρείς και πάει λέγοντας. Αυτό το αέναο κυνηγητό έχει θρέψει γενιές και γενιές, κι εμείς ακόμη αναρωτιόμαστε τι κάνουμε λάθος.

Ξέρω κάτι βάρκες

Ξέρω κάτι βάρκες…
που μένουν στο λιμάνι από φόβο
μή και τα ρεύματα τις παρασύρουν και τις ρίξουν στα βράχια.


Ξέρω κάτι βάρκες…
που σκουριάζουν στο λιμάνι
επειδή δεν τόλμησαν ποτέ να ανοίξουν τα πανιά τους.



Ξέρω κάτι βάρκες…
που ξεχνούν να αναχωρήσουν
επειδή φοβούνται πως η θάλασσα θα τις γεράσει
και τα κύματα δεν τις έχουν μεταφέρει ποτέ πουθενά,
το ταξίδι τους σταμάτησε ακόμα πριν ξεκινήσει.

Φεϊρούζ και αναμνήσεις

Περπατώντας στους δρόμους άκουσα ένα τραγούδι που άκουγε από το κινητό του καθισμένος σε  παγκάκι ένας μαυριδερός άντρας , φορούσε κελεμπία άσπρη και παντόφλες καλοκαιρινές,μέσα στο κρύο.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα πέρασα από μπροστά του ,έριξα ένα γρήγορο βλέμμα ίσως για να του χαμογελάσω για το τραγούδι που χάιδεψε τ αυτιά μου, μα είχε τα μάτια κλειστά. 
Άκουγε το  "Le Beirut" από μια  αγαπημένη μου τραγουδίστρια τη Φεϊρούζ .
Πρώτη φορά που άκουσα αυτή τη υπέροχη  φωνή ήμουν 19 χρονών και ο γιος μου μικρός σχεδόν ενός έτους και θυμάμαι τον ηρεμούσε πολύ όταν την άκουγε και αποκοιμιζόταν στο καρεκλάκι του.

Σκέφτηκα λοιπόν να σας γράψω λίγα λόγια για αυτήν την Λιβανέζα τραγουδίστρια , που είναι η εθνική τραγουδίστρια στη πατρίδα της,και σύντομα θα διακοσμήσει ενα απο τα κοσμήματα μου.

Τι θα πει σκλαβιά

― Φλώρια, καρδερίνες, φλώριααα! 
  ― Πόσο τις δίνεις, βρε παιδί, τις καρδερίνες;
  ― Τρεις δραχμές, μπάρμπα. Τρεις δραχμές και μ’ εγγύηση. Πάρε, αφέντη, να σε ξυπνά το πρωί. 
  ― Δεν κάνει δυο δραχμές; 
  ― Αν θέλεις να πάρεις τη βραχνιασμένη... 
Ο μεσόκοπος άνθρωπος με τα ξενικά ρούχα, κάποιος πρόσφυγας από εκείνους, που πλημμύριζαν το πειραιώτικο λιμάνι, έβγαλε το κομπόδεμα από το ζωνάρι του, έδωσε ένα δίδραχμο στο παιδί και πήρε στα χέρια του την καρδερίνα. 
  Την κράτησε λιγάκι ελαφρά στα δάχτυλά του, την χάιδεψε πονετικά και την κοίταξε καλά καλά, φέρνοντας το ανήσυχο κεφαλάκι της μπροστά στα μάτια του, σα να ήθελε να της πει κάποιο γλυκό λόγο. Ύστερα, τινάζοντάς την ελεύθερη πάνω στην παλάμη του, την άφησε να πετάξει, κάνοντας τάχα πως του είχε ξεφύγει από τα χέρια του: 
  ― Βρε, το αφιλότιμο το πετούμενο! Tο είδες εκεί!  

Eυτυχία – Κοέλιο

Όλα είναι τόσο απλά και ταυτόχρονο τόσο περίπλοκα!
Απλά , επειδή αρκεί να αλλάξει κανείς στάση ζωής :
Δεν θα κυνηγήσω άλλο την ευτυχία. Από τώρα και στο εξής θα είμαι ανεξάρτητη , θα βλέπω την ζωή με τα δικά μου μάτια και όχι με τα μάτια των άλλων. Θα κυνηγήσω την περιπέτεια του να είσαι ζωντανός.
Και περίπλοκα : Γιατί δε θα κυνηγήσω πια την ευτυχία , αφού με έχουν μάθει ότι είναι ο μοναδικός στόχος που αξίζει τον κόπο; Γιατί να τολμήσω να πάρω έναν δρόμο , που οι άλλοι δεν τόλμησαν;
Στο κάτω κάτω τι είναι ευτυχία;

Άκου την ηχώ της ζωής…ζωής….ζωής…

Μια φορά ένας άνδρας με τον γιο του περπατούσαν μέσα στο δάσος. Ξαφνικά το αγόρι σκουντουφλά και πέφτει κάτω. Κτύπησε το πόδι του και φώναξε δυνατά:
- ΑΑΑΧΧΧ!
Ξαφνιασμένος, ακούει την φωνή του να επιστρέφει:
- ΑΑΑΧΧΧ!
Ξαφνιασμένος από το φαινόμενο, φωνάξει:
- Ποιός είσαι;

Ούτε και σήμερα ξύπνησα έξυπνη

Ούτε και σήμερα ξύπνησα έξυπνη. Ευτυχώς. Και μήπως κοιμήθηκα έξυπνη; Έρχεσαι το βράδυ να με πάρεις. Σταματάς μια γωνία παραπάνω.
 Για να στρίψεις εύκολα.
 Τελευταία προβολή, έτσι και μπλέξουμε στην Πλάκα θα χάσουμε την έναρξη. Μου αναβοσβήνεις τα φώτα. Βγαίνεις και μου κάνεις νεύμα: «έλα». Στέκω και σου κάνω νεύμα. «Εγώ;

 Σε μένα το λες;». Ξανανάβεις τα φώτα, φωνάζεις. «Έλα». Σου ξανακάνω νεύμα. «Εγώ; Σε μένα το λες;». «Όχι, στο Τίμιο Ξύλο. Τίμιο Ξύλο, έλα να σε πάω σινεμά». Μη με φοβάσαι όταν είμαι βλάκας. 

Μην τα παρατάς, συνέχισε

✔ Ο Vincent Van Gogh πούλησε μόνο έναν πίνακα όσο ζούσε, για 400 φράγκα. Αυτό δεν τον σταμάτησε από το να ολοκληρώσει 900 έργα τα οποία σήμερα αξίζουν εκατομμύρια.
✔ Η J.K Rowling πήρε διαζύγιο τον πρώτο χρόνο του γάμου της και μετακόμισε με το μωρό της στο Εδιμβούργο. Επέζησε με τη βοήθεια της πρόνοιας, μένοντας σε ένα διαμέρισμα που είχε ποντίκια και πήγαινε και έγραφε σε καφετέριες. Το μυθιστόρημά της  “Harry Potter” απορρίφθηκε από 12 εκδοτικούς οίκους.

Ποια ιστορία κρύβεται πίσω από το παιδικό τραγούδι "Ήτανε ένα μικρό καράβι";

...έχουμε τραγουδήσει το «ήτανε ένα μικρό καράβι». 


Λίγοι έχουν αναρωτηθεί όμως ότι ο στίχος «να δούμε ποιος, ποιος ποιος θα φαγωθεί» ανάγεται σε μια πραγματική, φριχτή ιστορία του 19ου αιώνα.

Το γνωστό παιδικό άσμα, είναι αντιγραφή από το γαλλικό ομώνυμο τραγούδι («Il était un petit navire»), το οποίο παραπέμπει στην τραγική ιστορία της φρεγάτας «Μέδουσα», που ναυάγησε στις 2 Ιουλίου του 1816 στα ανοιχτά της Μαυριτανίας και οι επιζώντες έκαναν… 




Τι γίναν οι Μονόκεροι

Μια φορά κι έναν καιρό, πρίν από χρόνια πολλά, σε ένα δύσβατο δάσος στους πρόποδες ενός ψηλού βουνού, ζούσε μια μικρή φυλή αλόγων που είχαν ένα όμορφο κέρατο και ονομάζονταν μονόκεροι.Οι μονόκεροι έχοντας δεί πως φερόντουσαν οι άνθρωποι στα ζώα που εξημέρωναν, τους φοβόντουσαν όσο τίποτε άλλο και φρόντιζαν να μένουν μακριά τους. “Οταν με πονηριά κάποιος άνθρωπος κατάφερε να τους πλησιάσει, ερχόταν αντιμέτωπος με το αλαβάστρινο κέρατο τους και τις φοβερές οπλές τους. Και κάθε προσπάθεια να εξημερωθούν οι περήφανοι μονόκεροι είχε αποδεχθεί χωρίς αποτέλεσμα. Έτσι είχαν μάθει και οι άνθρωποι να μην πολυπλησιάζουν.

'Oτι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου…

Στην μακρινή μας Ινδία διηγούνται ένα παραμύθι, απ’ αυτά που σου αφήνουν κάποιο χαμόγελο, γιατί έχουν ένα αναπάντεχα διδακτικό τέλος..

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας αυτοκράτορας, που είχε διαλέξει σαν προσωπικό του σύμβουλο ένα πολύ σοφό γέροντα που όμως είχε ένα μεγάλο ελάττωμα, συνεχώς επαναλάμβανε, “ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου… ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου”…

Ο εγκέφαλος των καλλιτεχνών είναι διαφορετικός

Ο εγκέφαλος των καλλιτεχνών εμφανίζει δομικές διαφορές σε σύγκριση με εκείνον των… μη καλλιτεχνικών φύσεων, σύμφωνα με νέα μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο «NeuroImage». 
Απεικονίσεις του εγκεφάλου αποκάλυψαν ότι οι καλλιτέχνες εμφανίζουν περισσότερη φαιά ουσία σε περιοχές που σχετίζονται με τη λεπτή κινητικότητα και την οπτική φαντασία.

Η πιο όμορφη γυναίκα - Παραμύθι

   
Κάποτε στα πολύ παλιά και σκονισμένα χρόνια, τότε που ακόμα δεν υπήρχαν καλά καλά βασίλεια ανθρώπων και τα ζώα και τα πουλιά μιλούσαν ανθρώπινα, σε κάποιο μέρος της Γης ζούσε ο γιός ενός χωρικού, του Ερνέστο και τον έλεγαν  Εντουάρντο. 
Ο Εντουάρντο μια μέρα αποφάσισε να βρει την πιο όμορφη γυναίκα που είχε ποτέ γεννηθεί στη Γη και να την κάνει σύντροφό του.  

     Πήρε την ευχή του πατέρα του, λίγο τυρί και λίγο ψωμί και ξεκίνησε για άγνωστα μέρη με οδηγό του τον ήλιο.
     Περπατούσε λοιπόν με μέτωπο προς τον ήλιο και κάθε δύο βήματα, έκανε και ένα τρίτο.
 Έτσι τα βήματά του μετρούσαν τρία, έξι, εννιά και χάνονταν ο λογαριασμός.

Το "Μεγάλο μας τσίρκο" του Ιάκωβου Καμπανέλλη

Το "Μεγάλο μας τσίρκο" του Ιάκωβου Καμπανέλλη...

 Παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 1973 στο θέατρο Αθήναιον με τους Τζένη Καρέζη, Κώστα Καζάκο, Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Τίμο Περλέγκα, Χρήστο Καλαβρούζο κ.α.

Τα τραγούδια έγραψαν ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και ο Σταύρος Ξαρχάκος και τα ερμήνευσε ο Νίκος Ξυλούρης.

Τα σκηνικά επιμελήθηκε ο Ευγένιος Σπαθάρης και το έργο σκηνοθέτησε ο Κώστας Καζάκος.


Είσαι φτωχός και χρωστάς; Εις… θάνατον!

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος 

Σήμερα είναι 50 ετών. Μακροχρόνια άνεργος και δεν προβλέπεται να βρει εργασία, επειδή είναι «πολύ μεγάλος». Είναι ένας επίσημα φτωχός, αν και πριν 5 μόλις χρόνια εργαζόταν, ήταν ένας ευυπόληπτος πολίτης, που εργαζόταν σκληρά στον ιδιωτικό τομέα και επειδή δεν είχε οικογενειακή οικονομική άνεση ξεκίνησε τη ζωή του από το μηδέν (κυριολεκτικά), εξαναγκαζόμενος σε κάποιες περιπτώσεις να δανεισθεί από τις τράπεζες, τις οποίες αποπλήρωνε κανονικά από τον μισθό που έπαιρνε από την εργασία του.

Σήμερα, θεωρείται απόκληρος της κοινωνίας που παρήγαγε η πολιτική των μνημονίων και οι πολιτικοί που φρόντισαν να φέρουν τα μνημόνια στην πατρίδα του, την Ελλάδα.

Mπουσκάλια: μέρα που πέρασε χωρίς μια πράξη αγάπης, είναι μια μέρα που χάθηκε

Όλοι βρίσκουμε άφθονες ευκαιρίες να δείξουμε την αγάπη μας, δυστυχώς όμως, ελάχιστη αγάπη εκδηλώνεται στον κόσμο. Άνθρωποι κλαίνε και πεθαίνουν μόνοι. Παιδιά κακοποιούνται και γέροι περνούν τις τελευταίες μέρες τους χωρίς στοργή και αγάπη.
 Σ’ έναν κόσμο όπου η ανάγκη για εκδηλώσεις αγάπης είναι τόσο φανερή θα’ πρεπε να συνειδητοποιήσουμε τη μεγάλη δύναμη που έχουμε να βοηθήσουμε και να θεραπεύσουμε ανθρώπους, μόνο με το άπλωμα του χεριού μας κι ένα ζεστό αγκάλιασμα.
 Η Τερέζα της Αβίλας μάς ικέτευε “να συνηθίσουμε να κάνουμε πολλές πράξεις αγάπης, γιατί εξευγενίζουν και γλυκαίνουν την ψυχή μας.

Ἡ μπαλάντα του κυρ-Μέντιου- Κώστας Βάρναλης

Ἡ μπαλάντα του κυρ-Μέντιου-  Κώστας Βάρναλης
Δὲ λυγᾶνε τὰ ξεράδια
καὶ πονᾶνε τὰ ρημάδια!
Κούτσα μία καὶ κούτσα δυὸ
τῆς ζωῆς τὸ ρημαδιό!

Μεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν οὗλοι: ἀφέντες, δοῦλοι,
οὗλοι: δοῦλοι, ἀφεντικὸ
καὶ μ᾿ ἀφήναν νηστικό.

Bολικέ μου φόβε

Στον συστήνουν οι γονείς σου κατά το πρώτο διάστημα της ζωής σου, τη ρυθμιστική περίοδο της γνωριμίας σου με τον πλανήτη, ενώ καθώς μεγαλώνεις, μαθαίνεις να ζεις μαζί του. Φοβάσαι το σκοτάδι, το πολύ φως, το ύψος, το κενό, το αεροπλάνο, τα κενά στο αεροπλάνο. Την ταχύτητα, φοβάσαι το άγνωστο, φοβάσαι αυτό που γνωρίζεις πολύ καλά, φοβάσαι.
Γοητευτικέ μου φόβε, περπατάς δίπλα μου. Πολλές φορές προπορεύεσαι και προηγείσαι. Αν θα μπω στο μετρό, αν θα κατέβω στο υπόγειο πάρκινγκ, αν θα καθίσω στον διάδρομο του θεάτρου ή θα φύγω από την παράσταση. Γοητευτικέ μου φόβε, έμαθα να σου μοιάζω, να σε νοιάζομαι. Έγινες η ζωή μου, όρισες τα μικρά και τα μεγάλα: από μια βόλτα με σκάφος μέχρι το ταξίδι με το αεροπλάνο. Βολικέ μου φόβε,είσαι ο λόγος που ζω, είσαι ο δίδυμος αδερφός του εγωισμού.

Όταν όλα μας φαίνονται ίδια

Πόσες φορές δε νιώσαμε όλοι μας, τα πράγματα γύρω μας να μένουν στάσιμα, ίδια, χωρίς ενδιαφέρον, ακόμη και αυτά που τόσο αγαπάμε και αυτά για τα οποία έχουμε παλέψει τόσο στο παρελθόν. Να νιώθουμε ότι περπατάμε σε μια γραμμή τόσο ευθεία, ώστε να νιώθουμε ακροβάτες πια της ζωής που έχουμε χτίσει.

Η ιστορία της Payam από το Κουρδιστάν

Η 6η Φλεβάρη έχει εδραιωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κλειτοριδεκτομής από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών
Θυμάμαι με λεπτομέρεια ότι ήταν απόγευμα Τρίτης όταν η αδερφή μου κι εγώ παίζαμε μπροστά από το σπίτι του θείου μου. Εκείνη ήταν πέντε κι εγώ επτά. Μια ηλικιωμένη γυναίκα μας πλησίασε μαζί με την μητέρα μου. Κανένα κορίτσι από το χωριό δεν την συμπαθούσε αλλά μέχρι τότε δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί. Οι εκφράσεις στο πρόσωπό της ήταν σκληρές όταν αναφώνησε, προχωρώντας πίσω από την μικρή μου αδερφή: “Εσείς οι δύο, ελάτε μαζί μου”. 

Ο μικρός βλάκας

(Παραμύθι από τη Ζάκυνθο)Μια φορά κι έναν καιρόπού ‘κανε πολύ νερόεμαλώνανε δύο Οβραίοιδύο κακοί μακελαραίοιγια ένα ψάρι, για ένα χέλιγια ένα κούτρουλο κοπέλι


Η νίκη είναι της Μαρίας

Πιτσιρίκο, αυτές τις μέρες θυμήθηκα τη Μαρία, την ευγενική υπέρβαρη καθαρίστρια γειτονικής δημοσίας υπηρεσίας, που έσερνε τα πόδια της κάθε φορά που έμπαινε στο κατάστημά μου.
Ένα προεκλογικό πρωινό του 2012, πιάσαμε την κουβέντα για τις επικείμενες απολύσεις των καθαριστριών και μου είπε:
«Εμείς κάνουμε τώρα μια κίνηση με τον Τσίπρα»
Δεν ζήτησα διευκρίνιση, εάν εννοούσε απλή ψήφο, πορείες, συμμετοχή στην οργανωμένη προεκλογική καμπάνια, επερώτηση στη Βουλή, νομική υποστήριξη, ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο.

Η Ψυχολογία της Αγάπης: Απ’την ψευδαίσθηση στην πραγματικότητα

Όλοι μας έχουμε γαλουχηθεί θεωρώντας την αγάπη ως την πεμπτουσία της ζωής και το «κλειδί της επιτυχίας» στις σχέσεις μας. 
Πιστεύουμε ότι είναι η πηγή της ευτυχίας και αναλώνουμε την ζωή μας στην δημιουργία των προϋποθέσεων που θα καταστήσουν δυνατή την μόνιμη εδραίωσή της στη ζωή και στις σχέσεις μας...

Επιθυμούμε μια άνευ όρων αγάπη, δηλαδή την αγάπη που οι άλλοι μας προσφέρουν γι’ αυτό που είμαστε, κι όχι γι’ αυτό που κάνουμε, ή δεν κάνουμε.

Yπάρχουν δύο δυνάμεις: ο φόβος και η αγάπη

«Υπάρχουν δύο βασικές κινητήριες δυνάμεις: Ο φόβος και η αγάπη. Όταν φοβόμαστε απομακρυνόμαστε από τη ζωή. 

Όταν είμαστε ερωτευμένοι, είμαστε ανοιχτοί σε όλα αυτά που έχει να μας προσφέρει η ζωή με πάθος, ενθουσιασμό και αποδοχή.
Πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε πρώτα από όλα τον εαυτό μας, σε όλο του το μεγαλείο και με όλες μας τις ατέλειες.
 Αν δε μπορούμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, δε μπορούμε να είμαστε εντελώς ανοιχτοί στο να αγαπήσουμε τους άλλους ή στις δυνατότητές μας να δημιουργήσουμε.

Οι ονομασίες που έδωσαν οι Γάλλοι στις φιγούρες των χαρτιών

Στα περισσότερα παιχνίδια με χαρτιά, ο παίκτης που έχει στα χέρια του μια ή και περισσότερες φιγούρες, συνήθως διαθέτει ένα καλό προβάδισμα έναντι του αντιπάλου.
Οι φιγούρες και τα σύμβολα που τις συνοδεύουν, δεν είναι τυχαία χαρτιά, ούτε απλές ζωγραφικές αναπαραστάσεις που ομορφαίνουν την τράπουλα.
Σύμφωνα με το συγγραφέα του βιβλίου «Παιγνιόχαρτα» Γκάρντει Μπένχαμ, ο θρύλος λέει ότι τα παιχνίδια με χαρτιά εφευρέθηκαν τον 14ο αιώνα, προς διασκέδαση του μελαγχολικού βασιλιά της Γαλλίας, Καρόλου του 6ου. Η προέλευσή τους όμως χρονολογείται αιώνες πριν, χωρίς όμως τα χαρακτηριστικά σύμβολα, τα «κοστούμια», που έδωσαν στα χαρτιά οι Γάλλοι.
Από τότε οι φιγούρες παίρνουν διάφορα σχέδια αλλά τα ονόματά τους παραμένουν τα ίδια. Τι συμβολίζουν όμως ο Βαλές, ο Ρήγας, τα καρό ή τα μπαστούνια;
Το ελληνικό στοιχείο κάνει και εδώ την παρουσία του με μυθικά και ιστορικά πρόσωπα.

Επί δυο χρόνια δεν έκλαιγε το μωρό!

Η Ελένη ζούσε στο Καρπενήσι και είχε παντρευτεί έναν πολύ σκληρό ανδρα, ο οποίος την χτυπούσε για το παραμικρό, όπως χτυπούν τα παιδιά την μπάλα στο γήπεδο.
Τα βάσανα της ζωής την έκαναν να υπηρετεί στη Μονή της Παναγίας της Προυσιώτισσας κάθε Δεκαπενταύγουστο.

Διηγείτο η ίδια: Μία περίοδο δούλευα παραδουλεύτρα σε ένα γιατρό, που ήταν καλοπληρωτής αλλά και πολύ σκληρός σαν τον άνδρα μου. Μία μέρα πήρα τον κάδο των σκουπιδιών για να πάω να τα πετάξω και ξαφνικά άκουσα ενα κλαυθμύρισμα.

Αν πραγματικά μ’ αγαπάς, νοιάζεσαι για μένα – Μπουκάι

Όταν θέλω κάποιον, αντιλαμβάνομαι τη σημασία που έχει για μένα αυτό που κάνει, αυτό που του αρέσει ή αυτό που τον πονάει. Το σε θέλω σημαίνει, επομένως, νοιάζομαι ΓΙΑ σένα, και το σ΄αγαπώ σημαίνει: νοιάζομαι πάρα πολύ. Τόσο πολύ που καμιά φορά, όταν σ΄αγαπάω, βάζω το να είσαι εσύ καλά πάνω από άλλα πράγματα, τα οποία είναι επίσης σημαντικά για μένα.
Αυτός ο ορισμός (ότι νοιάζομαι ΓΙΑ σένα) δεν μετατρέπει την αγάπη σε κάτι πολύ μεγάλο, ούτε όμως μειώνει την αξία της κάνοντάς την να φαίνεται μια ανοησία.
Θα οδηγήσει, για παράδειγμα, στην πλήρη συνειδητοποίηση δύο γεγονότων: δεν είναι αλήθεια ότι σ΄αγαπάνε εκείνοι που δεν νοιάζονται πολύ για τη ζωή σου, και δεν είναι αλήθεια ότι δεν σ΄αγαπάνε εκείνοι που ζουν εξαρτημένοι απ΄ότι σου συμβαίνει.

Η νοημοσύνη της καφετιέρας

Χρειάστηκαν σχεδόν 2 εκατομμύρια χρόνια για να κάνει η ανθρωπότητα τα εξελικτικά άλματα από τον homo habilis και τον homo erectus στον homo sapiens. Ο τελευταίος είναι υπεύθυνος για όλη τη γνωστή ιστορία και τα επιτεύγματα που όλοι γνωρίζουμε, τον πολιτισμό που απολαμβάνουμε, τη διαδρομή που καμαρώνουμε και που με περισσή οίηση διδάσκουμε στα σχολεία. Ο άνθρωπος ο σοφός. Αυτός έσπασε τα δεσμά της άγνοιας και της ανέχειας, καλλιέργησε την επιστήμη και τη φιλοσοφία, τσάκισε την προκατάληψη, πήρε πάνω του την ευθύνη και έγινε δημιουργός του εαυτού του.
Ανήμπορος σήμερα ο ίδιος στέκεται ακόμη απέναντι στο θάνατο, την αρρώστια, την κοινωνική και οικονομική απομόνωση, την ηθική και πνευματική πενία.

Η αγάπη είναι σαν το νερό που τρέχει

Η αγάπη είναι σαν το νερό που τρέχει… τρέχει… ασυλλόγιστα στους γκρεμούς, που δε διαλέγει αυλάκι, δε ρωτά τα λουλούδια που ποτίζει, ούτε και τα χαλίκια που κατρακυλά.

Δε ρωτά τίποτα, μόνο τρέχει. Να πεις «όχι» στην αγάπη είναι σαν να κατσουφιάζεις μπροστά σ” ένα λουλούδι που ετοιμάζεται ν” ανοίξει.
Σαν να βρίζεις το φως που σου έδειξε τον κόσμο».» Η αγάπη είναι μεγάλη όταν την περιμένουμε ή όταν την χάνουμε.

Διανύοντας την εποχή της μοναξιάς

Πώς μπορούμε να αποκαλέσουμε την εποχή μας; Δεν είναι η εποχή της πληροφορίας: η αποτυχία των προσπαθειών που είχαν αναπτυχθεί για τη διεύρυνση και την ποιοτική αναβάθμιση της εκπαίδευσης άφησε ένα κενό που καλύφθηκε από το μάρκετινγκ και τις θεωρίες συνωμοσίας. Οπως η λίθινη εποχή, η εποχή του σιδήρου ή η εποχή του Διαστήματος, η ψηφιακή εποχή λέει πολλά για την τεχνολογία μας αλλά λίγα για την κοινωνία. Ο όρος «ανθρωπόκαινος», δηλαδή η εποχή κατά την οποία οι άνθρωποι ασκούν μείζονα επιρροή στη βιόσφαιρα, αδυνατεί να διακρίνει τούτο τον αιώνα από τους 20 προηγούμενους. Ποια ξεκάθαρη κοινωνική αλλαγή σφραγίζει τον καιρό μας; Για μένα είναι φανερό. Ζούμε στην Εποχή της Μοναξιάς.
Οταν ο Τόμας Χομπς ισχυρίστηκε ότι στη φυσική μας κατάσταση, πριν αναδυθεί η κρατική εξουσία για να μας επιβάλει κάποιον έλεγχο, βρισκόμασταν σε διαρκή πόλεμο ο ένας εναντίον του άλλου, δεν θα μπορούσε να σφάλλει περισσότερο.

Ο Μπίλι Τζόουνς

Κόντευαν να τελειώσουν οι βραδινές ειδήσεις. Κάθε τόσο η μάνα μου γύριζε και μου φώναζε: «Βασίλη, ώρα να κοιμηθείς, αύριο θα ξυπνήσεις νωρίς για το σχολείο».

Κάθε βράδυ η ίδια ιστορία. Αφού ξέρει πως αν δε δω τ' αθλητικά δεν πάω για ύπνο.

Εκείνη τη στιγμή είδα τον Μπίλι Τζόουνς στην οθόνη. Καθόταν μπροστά στην πόρτα του σπιτιού του, μια ετοιμόρροπη πολυκατοικία στο Ντιτρόιτ της Αμερικής, χωρίς παραθυρόφυλλα και τζάμια. Θα ήταν ως δέκα χρονών, με μια βρώμικη τραγιάσκα στο κεφάλι του, αδύνατος, θα κρύωνε κιόλας μια και το χιόνι ήταν στρωμένο παντού κι εκείνος φορούσε ένα ψιλούτσικο πουλόβερ, ξεχειλωμένο.

Ποζισιονέλ Εκλογές 2015

Ποζισιονέλ άνθρωποι  , υποσχέσεις  και κάθε λογής σχέσεις .

Περνάει ο καιρός , τα χρόνια και έτσι όπως μεγαλώνω καταλαβαίνω περισσότερα. 
Γνωρίζω τους ανθρώπους και μπορώ να αναλύω περισσότερο τους σκοπούς και το χαρακτήρα τους.

Τα τελευταία χρόνια λόγο κρίσης έως και το 15 που διανύουμε λόγο και προεκλογικών κινήσεων που ζούμε αυτές τις μέρες θυμήθηκα τη στρατηγική ποζισιονέλ.

Δεν ξέρω από που προέρχεται αλλά την έμαθα στο σκάκι μικρή.

Ποζισιονέλ είναι ...Όταν θυσιάζεις κάποιο πιόνι τώρα,για να κάνεις Ματ μετά ,  για τους πολύ καλούς γνώστες στο  σκάκι ισως να είναι και πολλά περισσότερα.

Για να μη το πλατύνω πολύ , το θέμα μου είναι οι άνθρωποι μου  κάνουν "ποζισιονέλ αύρα".

Και το τελευταίο καιρό είναι οι πολιτικοί που για να πάρουν τη ψήφο μου , με ενοχλούν πολύ με αυτά που θυσιάζουν.

Ας πάει και το παλιάμπελο

«Ας πάει και το παλιάμπελο». Πώς βγήκε η φράση
6 Ιανουαρίου του 1840. Στο νέο θέατρο του Σανσώνη στην απόμερη τότε οδό Ηρώδου (σημερινή Μενάνδρου), ανέβηκε η παράσταση «Λουκία του Λαμερμούρου» του Ντονιτσέτι.
Στην πρεμιέρα παρευρέθηκαν ο Βασιλιάς Όθων, αξιωματικοί και μέλη της αυλής, αλλά και πλήθος Αθηναίων που πήγαιναν στο θέατρο χρησιμοποιώντας ακόμη και γαϊδούρια.
«Ο δρόμος ήταν σκοτεινός και βορβορώδης. Μη υπάρχοντος δε άλλου μεταγωγικού μέσου πλην δύο μόνο αμαξών, αι μεταβαίνουσαι εις το θέατρον κυρίαι, ίππευαν ονάρια τα οποία σταθμεύοντα μετά των οδηγών των, προσέδιδαν όψιν χωρικής πανηγύρεως. Συνηθέστερα δε τα στιβαρά νώτα των Μελιταίων αχθοφόρων μετέφεραν εν πάση αναπαύσει σεβαστούς κυρίους μέχρι της θύρας του θεάτρου. Ο τρόπος μεταφοράς ούτος ελέγετο καλικούτσα», έγραφε ο δημοσιογράφος και αργότερα πολιτικός Θεόδωρος Βελλιανίτης.

Νίκος καζαντζάκης: πρέπει να γίνεις εσύ ‘ηλιος

Πρέπει να γίνεις εσύ ήλιος για να φωτίσεις τους σβησμένους ήλιους των άλλων. Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες, κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.
Πού να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώ;
Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι …
Να μην αρνιέσαι τη νιότη σου ως τα βαθιά γεράματα, να μάχεσαι σε όλη σου τη ζωή να μετουσιώσεις σε κατάκαρπο δέντρο την εφηβική σου άνθηση, αυτός, θαρρώ, είναι ο δρόμος του ολοκληρωμένου ανθρώπου.

Η Λίμνη των Κύκνων

1η πράξη
Γιορτάζονται τα γενέθλια του Πρίγκιπα Siegfried. Γίνεται είκοσι ετών.
Ο παιδαγωγός του παλικαριού, ο Wolfgang, του συστήνει τους καλεσμένους.
Η Βασίλισσα (μητέρα του Πρίγκιπα) φτάνει με την ακολουθία της.
Καλεί την ομήγυρη να πανηγυρίσει μαζί της, αφού σύντομα ο Πρίγκιπας θα νυμφευτεί.
Θα πρέπει, αύριο, να επιλέξει ανάμεσα στις όμορφες κόρες που εκείνη έχει καλέσει.
Ο Πρίγκιπας μένει σκεφτικός, καθώς ονειροπολεί έναν ιδεώδη έρωτα.
Ο παιδαγωγός προσπαθεί να τον επαναφέρει στην πραγματικότητα, στα καθήκοντα
που τον περιμένουν, όμως το πνεύμα του Siegfried έχει ήδη δραπετεύσει.

Το σύννεφο

                                                                  Μήτσου Αλεξανδρόπουλου

Οπως ήταν καθισμένος πίσω του, έβλεπε ότι αυτός φορούσε καλή ρεπούμπλικα κι οι πλάτες του ήταν γερές, καλοταϊσμένες. Μα και το κουστούμι καινούργιο φαινόταν.
Ευκατάστατος άνθρωπος, σκέφτηκε.
Ως τα τότε δεν τον είχε προσέξει. Τον πήρε ξαφνικά το βλέμμα του σα να φύτρωσε εκείνη τη στιγμή στο μπροστινό κάθισμα. Κάτι περίεργα αισθήματα του έφερνε η γερή κοψιά αυτού του ανθρώπου - κακά αισθήματα και απορούσε κι ο ίδιος.

Πως να μεταφέρεις τον ήχο της σιωπής με λέξεις

Πως να μεταφέρεις τον ήχο της σιωπής με λέξεις?..
Πως να μεταδώσεις το κενό με λέξεις?


Πως να σκεφτείς με άδειο μυαλό για πράγματα που γεμίζουν την ζωή μας?....

Πως να δώσεις κάτι που δεν έχεις?

Πως να πεις στο παιδί ότι δεν θα παίξει γιατί "πρέπει"

Του Κουτιού τα Παραμύθια

Θυμάμαι πόσο μου άρεσε όταν το είδα πρώτη φορά ...περίμενα να γεννηθεί ο γιος μου και μου άρεσε πολυ ... "ο Ρούχλας είναι Λα" τραγουδούσα συχνά, εως και σήμερα με πιάνω να το τραγουδάω.
Πρωταγωνιστούσε ένα μικρό κορίτσι, η Παρασκευούλα (Παρασκευή Γεωργιάδου), το οποίο είχε κρυμμένο κάτω από το κρεβάτι της ένα μεγάλο κουτί.  

Στο κουτί υπήρχε ένας ολόκληρος μαγικός κόσμος γεμάτος παραμύθια.
 Aνοιξε αυτό το κουτί
παραμύθι να ακουστεί...

Από την αυτοεκτίμηση στον εγωισμό.Ένας διάλογος

Η ιστορία μιλάει για ένα ωραίο νεαρό ζευγάρι σ’ ένα χωριουδάκι ξυλοκόπων κοντά σ’ ένα βουνό, που αρραβωνιάστηκαν όταν εκείνη ήταν δεκατριών κι εκείνος δεκαοχτώ. Εκείνος, καθώς είχε μάθει να κόβει ξύλα από μικρό παιδί, ήταν ψηλός, σβέλτος και μυώδης, κι εκείνη ήταν ξανθιά, με πολύ μακριά μαλλιά ως τη μέση της και υπέροχα γαλανά μάτια.

Η ιστορία λέει λοιπόν, ότι οι δύο νέοι έφτασαν στον αρραβώνα με τις ευλογίες όλου του χωριού. Ώσπου μια μέρα, όταν εκείνη έγινε δεκαοχτώ κι εκείνος είκοσι τριών, το χωριό ολόκληρο συμφώνησε να βοηθήσει τους δύο νέους να παντρευτούν.

Κορώνα ή Γράμματα

Παλιά,  σε άλλες  εποχές,
αν τα ’παιρνες τα γράμματα,
αν είχες δηλαδή σπουδές,
σπουδαία έκανες πράγματα!!  ….

Τώρα ο πλούτος κυριαρχεί
κι αυτό είναι μόνο η αρχή..