Ζεις μια αγάπη ή έναν έρωτα; Μάθε να αναγνωρίζεις τη διαφορά

Ποιος δεν το έχει αναρωτηθεί, είτε είναι στην αρχή, τη μέση, ή ακόμα και το τέλος μιας ερωτικής σχέσης; Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην αγάπη και τον παράφορο έρωτα; Είναι χρήσιμο να το γνωρίζει κανείς αυτό, για να ξέρει ποιο κομμάτι της σχέσης του χρειάζεται περισσότερη δουλειά...
Γράφει για το boro.gr  η Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, Νευροψυχολόγος (greekpsychologypages.blogspot.gr)
Ανάλογα με το αν κάποιος νιώθει αγάπη ή τρελό έρωτα, μπορεί να κανονίσει και την πορεία του, να αντιληφθεί τις λεπτές αποχρώσεις στη σχέση του και να μπορέσει να χαράξει το μονοπάτι της ζωής του βάσει του τι έχει στα χέρια του και τι ακριβώς επιθυμεί...
Ο παράφορος έρωτας είναι μια ξαφνική λαίλαπα που εισβάλλει ξαφνικά στη ζωή του ανθρώπου. Είναι το έντονο συναίσθημα της ανάγκης να βρίσκεσαι με το άλλο άτομο, να το αγγίζεις, να του μιλάς, να το μυρίζεις, να το αισθάνεσαι με όλες σου τις αισθήσεις. Ο παράφορος έρωτας είναι τόσο έντονος που στο διάβα του παρασέρνει υποχρεώσεις, καθήκοντα, εργασίες, και καταλύει την έννοια της λογικής. Οι παράφορα ερωτευμένοι συχνά παραμελούν τους φίλους ή την εργασία τους, παίρνουν παρορμητικά αποφάσεις και επιδεικνύουν συμπεριφορές άγνωστες μέχρι τότε γι’ αυτούς. Στον παράφορο έρωτα επικρατεί η φυσική έλξη και το πώς αισθάνεται ο ερωτευμένος. Στον παράφορο έρωτα δε μπορείς να ζήσεις χωρίς τον άλλο, γιατί σημασία έχει το πώς νιώθεις εσύ, και όχι πώς αισθάνεται ο άλλος. Πρόκειται για μα ορμονική έκρηξη που σε συνεπαίρνει και σε στροβιλίζει σε άλλα επίπεδα από τα συνηθισμένα.
Η αγάπη πάλι είναι ένα γλυκό αεράκι από το οποίο περιβάλλεσαι, το αναπνέεις βαθιά μέσα σου και είναι ζωοδόχος πνοή. Αλλά δεν σε αναποδογυρίζει, δεν σου ανατρέπει τη ζωή. Η αγάπη αποτελεί τη σταθερά που σε οδηγεί και που δίνει νόημα στη ζωή σου και ότι άλλο υπάρχει σε αυτή. Στην αγάπη υπάρχει φυσική έλξη αλλά επίσης συνυπάρχει διανοητική και ψυχική έλξη, και είναι εξίσου σημαντικά τα αισθήματα του/της συντρόφου. Στην αγάπη μπορείς να ζήσεις χωρίς τον άλλον, διότι το άλλο άτομο έχει αξία μέσα στη σχέση και τιμάς την αξία και την αυτονομία του. Η αγάπη είναι μια ορμονική συμφωνία που έχει μέσα της νοιάξιμο, συναισθηματικό ‘δέσιμο’, αφοσίωση και αντοχή στο χρόνο.
Τι επιθυμείτε;

Η τέχνη σάς θεραπεύει

Σχετικά με την τέχνη και τους καλλιτέχνες κυριαρχεί μια λανθασμένη αντίληψη: οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι κάποιος γεννιέται με ταλέντο.Πάντως, αν και σαφώς δεν μπορούμε όλοι να γίνουμε Van Gogh, η θέληση για δημιουργία μαζί με την κατάλληλη εκπαίδευση μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο με μέτριο ταλέντο στη δημιουργία πραγματικής τέχνης.

Αν νιώσατε ποτέ την επιθυμία να εκφράσετε την καλλιτεχνική πλευρά σας, γιατί να μην το πραγματοποιήσετε; Δεν έχει σημασία αν θεωρείτε ότι έχετε ταλέντο ή όχι. Η δημιουργία τέχνης είναι ένας θαυμάσιος τρόπος για να δραστηριοποιήσετε τον εγκέφαλό σας, να νιώσετε πιο όμορφα και ενδεχομένως να βελτιώσετε την υγεία σας! Κάντε το για τον εαυτό σας, επειδή σας αρέσει. Με την κατάλληλη κατάρτιση και πρακτική εξάσκηση, τα κρυμμένα ταλέντα σας θα αποκαλυφθούν.

Τα οφέλη τής τέχνης στον εγκέφαλο

Ανώτερη λογική

Κάποτε, ένας μαθητής έκανε στον δάσκαλο του την εξής ερώτηση: «Μπορείτε να μας εξηγήσετε την έννοια της ανώτερης λογικής για την οποία μιλάτε τόσο συχνά και λέτε ότι πρέπει να κατανοήσουμε αν θέλουμε να προοδεύσουμε πνευματικά;».

Ο δάσκαλος χαμογέλασε και είπε: «Θα σας εξηγήσω με ένα συγκεκριμένο παράδειγμα: σκεφτείτε ότι δύο άνθρωποι πέφτουν μέσα σε μια βρώμικη καμινάδα. Ο ένας μένει καθαρός, ο άλλος καλύπτεται από κάπνα. Ποιός από τους δύο θα πάει να πλυθεί;».

«Εκείνος που είναι λερωμένος από την κάπνα φυσικά», απάντησε ο μαθητής.

Ποσό κάνει ένα θαύμα για να το αγοράσω !

Ένα κοριτσάκι, πήρε τον κουμπαρά του κι άδειασε το περιεχόμενο. Μέτρησε τρεις φορές τα κέρματα, του για να μην κάνει κανένα λάθος. Ήταν ένα δολάριο και 11 σέντς. Πήρε τα κέρματα και πήγε στο φαρμακείο της γειτονιάς.
Ο φαρμακοποιός, εκείνη την στιγμή, μιλούσε με ένα καλοντυμένο κύριο και δεν πρόσεξε την μικρή. Το κοριτσάκι έκανε κάποιο θόρυβο με τα πόδια του, αλλά τίποτε. Τότε πήρε ένα από τα κέρματα της και το χτύπησε πάνω στο γραφείο του.

- Τι θέλεις; την ρωτά κάπως εκνευρισμένος εκείνος. Δεν βλέπεις, ότι μιλώ με τον αδελφό μου, που έχω χρόνια να τον δω:

Τότε η μικρή του είπε:
- Θέλω να σου μιλήσω για τον αδελφό μου, που είναι πολύ άρρωστος, και θέλω να αγοράσω ένα θαύμα!
- Συγγνώμη, της απάντησε αυτός, αλλά δεν πουλάμε θαύματα.
- Ξέρετε, είπε το κοριτσάκι, ο αδελφός μου έχει κάτι στο κεφάλι του, που μεγαλώνει, κι ο μπαμπάς μου λέει, ότι μόνο ένα θαύμα θα μας σώσει. Λοιπόν, ποσό κάνει ένα θαύμα για να το αγοράσω. Έχω χρήματα… .

Μια Ινδιάνικη ιστορία

Πριν πάρα πολλά χρόνια, δε θυμάμαι πόσα ακριβώς, σε μια χώρα μακρινή ζούσε μια φυλή ινδιάνων.
Ο ινδιάνος αρχηγός της φυλής είχε μια πανέμορφη και νέα κόρη που όλοι θαύμαζαν αλλά κανένας δεν είχε αγγίξει ακόμα.
Μια μέρα όπως καθόταν έξω από τη σκηνή του ο μεγάλος αρχηγός, τον επισκέφτηκε ο Άνεμος και του είπε:

Ινδιάνος "Μεγάλε αρχηγέ, αγαπάω την κόρη σου και με αγαπά και εκείνη.
Θα μου τη δώσεις να γίνει γυναίκα μου;"
"Όχι", του απάντησε απότομα ο αρχηγός χωρίς να δεχτεί δεύτερη κουβέντα.
Την επόμενη μέρα η αγνή κοπέλα προσπάθησε να μιλήσει στον πατέρα της,

"Πατέρα, αγαπάω τον Άνεμο. Θα μου επιτρέψεις να πάω μαζί του στο κατάλυμα του και να γίνω γυναίκα του;"
"Όχι", της απάντησε αυστηρά ο αρχηγός.
"Δε σου το επιτρέπω.

H γοργόνα

(από το βιβλίο: Aνδρέας Kαρκαβίτσας, Άπαντα, II, Eκδοτικός οίκος Σ.I. Zαχαρόπουλος, 1973) 

Όταν ο Mέγας Aλέξανδρος πολέμησε κι έκαμε δικό του τον κόσμο, φώναξε τους σοφούς και τους ρώτησε:
          «Πώς θα μπορέσω να ζήσω πολλά χρόνια; Ήθελα να κάμω πολλά καλά στον κόσμο».
«Bρίσκεται τρόπος» αποκρίθηκαν οι σοφοί, «μα είναι κάπως δύσκολος».
          «Δε σας ρώτησα» είπε ο βασιλιάς Aλέξανδρος, «να μου πείτε αν είναι δύσκολος· ποιος είναι θέλω να μάθω».
          «Nα βρεις το αθάνατο νερό» του είπαν οι σοφοί.
          «Kαι πού είναι αυτό το αθάνατο νερό;»
          «Aνάμεσα σε δυο βουνά. Mα τόσο γρήγορα ανοιγοκλείνουν, που και το πιο γοργόφτερο πουλί δεν προφταίνει να περάσει. Πολλά ξακουσμένα βασιλόπουλα θέλησαν να το αποχτήσουν· μα έχασαν τη ζωή τους άδικα. Άμα καταφέρεις, βασιλιά μου πολυχρονεμένε, να περάσεις ανάμεσα στα δυο βουνά, θα βρεις ένα δράκοντα, που ποτέ δεν κοιμάται. Aν σκοτώσεις τον δράκοντα, θα το πάρεις».

Η μαγική συνταγή

Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του με ένα μεγάλο χάρτινο κουτί.
Χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο».

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βοτσαλάκια και άρχισε να γεμίζει το βάζο, το κούνησε λίγο και τα βοτσαλάκια κύλησαν και γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές γέλασαν και απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο». 

Γελαστός με το στανιό

Μπαμπά, μπαμπά! Άκου με λίγο! Έχω μερικές απορίες να μου λύσεις. Αγόρι μου γλυκό, σε παρακαλώ, ντύσου και περιμένουμε κόσμο για να γιορτάσουμε την πρωτοχρονιά. 
Σε πιάνουν αυτές οι περίεργες οι ερωτήσεις σου πάντα τις πιο ακατάλληλες στιγμές. Μα, μπαμπά, δεν μπορώ να τα καταλάβω όλα από μόνος μου, θέλω να με βοηθήσεις, να μου εξηγήσεις ορισμένα που με απασχολούν από χτες.

Άντε, πες μου τι θες να δούμε τι σε προβληματίζει πάλιαυτό που λέει και το τραγούδι, πως να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα! Στην εποχή που ζούμε βέβαια είναι ακόμα πιο δύσκολο να κρυφτείς από τα παιδιά. Ναι, είναι η λεγόμενη προχωρημένη τους αντίληψη, δεν ξέρω τι να πω, η εύκολη πρόσβαση που έχουν στην παραμικρή πληροφορία, ο εγκέφαλός τους μοιάζει με κινητή εγκυκλοπαίδεια που διαρκώς εμπλουτίζει το περιεχόμενό της και που δεν σταματά να ψάχνει, να διευκρινίζει, μέχρι να εξηγηθεί και η τελευταία του κόσμου έννοια. Και δεν είναι μόνο αυτό. 

Μια πραγματικότητα ,το Facebook μπορεί να μας κάνει χαρούμενους ή λυπημένους.

H ζωή στα social media τείνει να αντικαταστήσει ένα μεγάλο μέρος της κανονικής ζωής. Δεν πρόκειται για αφορισμό ή για κριτική. Πρόκειται για την αναπόφευκτη πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα βεβαίως η οποία εγείρει το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου δολαρίων: Μήπως, όσο αυξάνεται η εμπλοκή μας με τα social media, μειώνεται η ικανότητα μας για αληθινά συναισθήματα; Όταν δεν έχεις απέναντι σου ένα πρόσωπο που αντιδρά σε μια επίθεση αγάπης ή σε μια επίθεση μίσους, που κλαίει, θυμώνει, κατσουφιάζει και κάνει όλα όσα οι λέξεις (και οι χαριτωμένες φατσούλες) αδυνατούν να αποδώσουν, πόσο εφικτό είναι να νιώσεις ουσιαστική συμπόνια; Ή οτιδήποτε σχετικό εν πάση περιπτώσει;

Μια αμφιλεγόμενη έρευνα

Aποδεσμεύσου για να ζήσεις – Χόρχε Μπουκάι

Ήταν μια φορά ένας ορειβάτης και επιχειρούσε μια πολύ δύσκολη αναρρίχηση σε ένα βουνό με έντονη χιονόπτωση. Πέρασε τη νύχτα μαζί με άλλους στο καταφύγιο. Το πρωί το χιόνι έχει σκεπάσει για τα καλά το βουνό, πράγμα που κάνει την αναρρίχηση ακόμη πιο δύσκολη. Δεν θέλει, όμως, να γυρίσει πίσω, κι έτσι, όπως μπορεί, με μεγάλη προσπάθεια και θάρρος, συνεχίζει την αναρρίχηση, συνεχίζει να σκαρφαλώνει στο απόκρημνο βουνό. Μέχρι που κάποια στιγμή, ίσως από κακό υπολογισμό, ίσως γιατί η κατάσταση ήταν πραγματικά δύσκολη, πάει να στερεώσει στον πάσσαλο το σχοινί ασφαλείας και του γλιστράει ο γάντζος. Ο ορειβάτης γκρεμίζεται… αρχίζει να κατρακυλάει στο βουνό χτυπώντας άγρια στα βράχια ενώ το χιόνι πέφτει πυκνό…

Amor fati και οι κόρες της Ανάγκης

Με αφορμή το νέο τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου  ,θυμήθηκα τα λόγια του Νίτσε..."Amor fati"
Μια αγαπημένη φράση καθώς πιστεύω πως η μοίρα μας είναι ότι εμείς  δημιουργούμε ,άρα την αγαπάμε ! 

Οι κόρες της Ανάγκης !
Την ώρα που γεννιόμουνα σχολάγανε οι μοίρες μονάχη μου καθόμουνα κι απ' τη ζωή κρατιόμουνα κρατιόμουνα σ' ένα καφάσι μπύρες.... Στίχοι:  Λίνα Νικολακοπούλου


Πολυτραγουδισμένες !
 
Οι Μοίρες, οντότητες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας

Η Κλωθώ αντιπροσωπεύει το παρόν στη ζωή των ανθρώπων και θεωρείται η μεγαλύτερη από τις άλλες δύο. Πιστευόταν ότι έκλωθε με τη ρόκα της το νήμα της ζωής του κάθε ανθρώπου, το πεπρωμένό του, που τον συνόδευε μέχρι το θάνατό του.

Η Λάχεση αντιπροσώπευε το μέλλον της ζωής των ανθρώπων, επειδή το τέλος, σύμφωνα με τη φύση, εκδηλώνεται σε όλα τα πράγματα. Όριζε τη διάρκεια της ζωής του κάθε ανθρώπου μετρώντας με το ραβδί της.

Η Άτροπος αντιπροσώπευε το παρελθόν· ό,τι έχει περάσει είναι αμετάκλητο. Εξέφρασε το αναπόφευκτο, το μοιραίο αλλά και το άτεγκτο και το δογματικό στη ζωή των ανθρώπων. 
Έκοβε τη ζωή των ανθρώπων με τα τρομερά ψαλίδια της, ενώ η Κλωθώ γυρίζε το νήμα της ζωής και η Λάχεση μετρούσε τη διάρκεια.

Στα δικά μας χρόνια πολλοί είπαν για τη μοίρα τους διάφορα :

"Την μοίρα μου την πήρα στα χέρια μου από μικρό κοριτσάκι και από το τίποτα έγινα η μεγαλύτερη Ελληνίδα σταρ"  
Αλίκη Βουγιουκλάκη

Οι δίκες μου σκέψεις ...

Ο επιμένων ειρωνικά! (Μια ειρωνεία νηστική)

Ανέκαθεν η ειρωνεία ως φαινόμενο είχε ένα κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Είτε στο γραπτό και προφορικό λόγο, είτε σε καταστάσεις περίεργες που εξελίσσονται ζωντανά μπροστά σου και που σου προκαλούν διαρκώς την απορία για το αν αυτό που αντιμετωπίζεις είναι στ’ αλήθεια έτσι όπως παρουσιάζεται ή αν η αλήθεια εμφανίζεται ως ψέμα ή αν τα ψέματα προσποιούνται την αλήθεια ή αν κάπου όλα αυτά μπλέκονται μεταξύ τους μόνο και μόνο για να βγάλεις εσύ το όποιο τελικό συμπέρασμα για το τι πράγματι θέλει να πει ο ποιητής. Όλο αυτό το παιχνίδι των ειρωνικών σχημάτων γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον όταν παρεμβάλλεται μια κάποια διάθεση χιουμοριστική, τόση, όση χρειάζεται για να σπάσεις πλάκα με τους γύρω σου που έχουν μείνει και κοιτάνε εμβρόντητοι όσα τους λες, νομίζοντας ότι τα εννοείς έτσι όπως τα λες, τρομερά και φοβερά και ασήκωτα, την ίδια ώρα που από μέσα σου έχεις σκάσει στα γέλια για το ότι πήρανε τα ασόβαρα για σοβαρά. Μετά πάλι, τα ίδια τα γεγονότα έρχονται πολλές φορές να σου προκαλέσουν το χαρακτηριστικό εκείνο μειδίαμα, που κάνει το μισό σου πρόσωπο να χαμογελά και το άλλο μισό να λυπάται, τότε που τα πράγματα από ένα σημείο και μετά παύουν να είναι αστεία και μετεξελίσσονται σταδιακά σε τραγικά, τότε που χτυπιέσαι και ωρύεσαι και λες ότι δεν είναι δυνατόν, δεν γίνεται να συνέπεσαν τόσες συμπτώσεις μαζεμένες. Τότε που ο πρωταγωνιστής τού δράματος μένει να συνθλίβεται από την τραγική πλοκή που του επιφύλασσε η μοίρα του, με τους υπόλοιπους να τον παρακολουθούν όπως οι θεατές αρχαίας τραγωδίας, έχοντας την αίσθηση ότι αδυνατούν να επέμβουν στην εξέλιξη της ιστορίας. Τότε που με τρόπο σχεδόν αυθόρμητο σχηματίζονται οι λέξεις στα απορημένα σου τα χείλη: ειρωνεία τραγική!

Στ' Αστεία Παίζαμε…

Στ' αστεία παίζαμε! 

Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας 
Mέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μας 
Tα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε 
Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα. 
Nύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ' το φως της ημέρας 
Mήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τα φύλλα του ημεροδείχτη 
Δε βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί, χάναμε χάναμε ολοένα 
Πώς θα φύγουμε τώρα; πού θα πάμε; ποιος θα μας δεχτεί; 

Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας 
Kλέφτες! 
Στα ψέματα παίζαμε! 

Μανόλης
Αναγνωστάκης 

Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο χτίστης…

Ο Διογένης ο Λαέρτιος όταν ρωτήθηκε από νέους μαθητές γιατί σιωπούσε απάντησε «Ιν’ υμείς λαλείτε». Μήπως θα έπρεπε να σιωπήσουμε όλοι εμείς και να δώσουμε το λόγο στα νέα παιδιά; Εμείς δεν διδασκόμαστε από τους φιλοσόφους.
Κυρίες και κύριοι, ιδιαίτερα φορτισμένη ως εκπαιδευτικός πολλών χρόνων, ως διευθύντρια σχολείου που αποχαιρέτησα πολλές φουρνιές αποφοίτων αλλά και ως απόφοιτη του Λυκείου Καλαμαρί, ανταποκρίνομαι στην τιμή που μου έγινε από τη Διεύθυνση του Σχολείου να είμαι η κεντρική ομιλήτρια. 
Διάλεξα ως τίτλο έναν αγαπημένο στίχο του Κωστή Παλαμά, γιατί θεωρώ ότι εκφράζει κάθε υγιώς σκεπτόμενο  άνθρωπο, κάθε νέο άνθρωπο - ή μάλλον θα έπρεπε να εκφράζει.
Η έννοια της δημιουργίας, της οικοδόμησης είναι συνυφασμένη με την έννοια της καταστροφής και της αποδόμησης. Εξάλλου σύμφωνα με τον Πλάτωνα ο άνθρωπος είναι συνώνυμο με τη διαδικασία επανεξέτασης (ο αναθρών ά όπωπε= εκείνος που είναι ικανός να επανεξετάσει όσα είδε).
Και αν θυμηθούμε και τον Μπρεχτ που έλεγε: Εκείνος που είπε Α δεν είναι υποχρεωμένος να πει Β , αν διαπιστώνει ότι το Α που είπε ήταν λαθεμένο. Αλλά και αν ακόμη δεν ήταν λαθεμένο το Α, εντούτοις είμαστε αναγκασμένοι να το αναιρέσουμε. Αναθεωρούμε, γκρεμίζουμε και χτίζουμε, δημιουργούμε αενάως. Τι θα αναθεωρήσουμε; γκρεμίσουμε; Τα κακώς κείμενα της κοινωνίας αλλά και μέσα μας κυρίως μέσα μας. Τι θα γεννηθεί; τι θα χτίσουμε; Θα πρέπει να υπακούει σε ένα νόμο: να είναι ωραίο.
Και ας αρχίσουμε από τον εαυτό μας γιατί  ο μόνος που μας  συνοδεύει και θα μας συνοδεύει σε όλη τη ζωή είναι ο εαυτός μας.
Αυτόν το σύντροφο πρέπει πρώτα απ’ όλα να φροντίσουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Να τον κάνουμε αξιαγάπητο, τέλειο, μοναδικό, για να τον παραδώσουμε στον κόσμο.
Ακούω συχνά ένα σλόγκαν στην τηλεόραση: Περήφανος που είμαι εγώ… Ποιοι είστε αλήθεια;; Αυτοί που νομίζουν οι άλλοι ότι είστε; Ή αυτοί που θα θέλανε οι άλλοι να είστε;

Η θλιμμένη βασίλισσα, γνωστή και με το όνομα Σίσι

Η Ελισάβετ έγινε ένας θρύλος που οι ιστορικοί ακόμα δεν έχουν καταφέρει να ξεκαθαρίσουν για το ποιος είναι ο μύθος και ποια η πραγματικότητα. Eιδικά για την περίοδο 1889-1898. Η Ελισάβετ ήταν η δεύτερη κόρη του δούκα Μαξιμιλιανού της Βαυαρίας και της Λουδοβίκας των Βίττελσμπαχ, αδελφής της αρχιδούκισσας Σοφίας. Παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ των Αψβούργωνκαι έκαναν 4 παιδιά: Τη Σοφία που πέθανε σε ηλικία 2 ετών, τη Γκιζέλα, τον πρίγκιπα Ροδόλφο (ο οποίος αργότερα πέθανε) και τη Μαρία Βαλέρια. Η Σίσι δολοφονήθηκε το 1898, αφού προηγουμένως είχε συγκλονιστεί από τον θάνατο του γιου της. Η περίοδος 1889-1898 ξεκινάει με ένα τραγικό γεγονός που συγκλόνισε τα ανάκτορα της Βιέννης και ολόκληρο το λαό. Οι εφημερίδες της εποχής έγραψαν τη φοβερή είδηση πως ο Ροδόλφος, διάδοχος του θρόνου, και η ερωμένη του (φίλη έγραψαν κάποιοι) Μαρία Βετσέραβρέθηκαν νεκροί στο κυνηγετικό περίπτερο του Μάγιερλιγκ. Και εδώ αρχίζει το μπέρδεμα.

Δεν βλέπουμε με τα μάτια μόνο !

Η τέχνη συναντά τη ζωή...

Η Μαρίνα Αμπράμοβιτς, είναι εικαστική καλλιτέχνης σερβικής καταγωγής.

Σήμερα εργάζεται κατά κύριο λόγο στη Νέα Υόρκη. Δραστηριοποιείται στην Performance Art, σε μια ακροβατική του σώματος και της
 ψυχής, από τα μέσα της δεκαετίας του 1970.
 Είναι γνωστή για τις παραστάσεις της οι οποίες ερευνούν την σχέση μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού, σε μια προσπάθεια να «ελευθερωθούν» και οι δύο, μα κυρίως για την έκθεσή της χωρίς όρια σε κινδύνους χάριν της τέχνης που εκπροσωπεί. 
Όπως την ορίζει η ίδια, η performance art είναι η μεταφορά της αλήθειας επί σκηνής και όχι μια παράσταση θεατρικού τύπου. Έχοντας αναδείξει ως τέχνη την απελευθέρωση από τα όριά τους, του σώματος και της ψυχής, εκπαιδεύει σήμερα ομάδες που θα συνεχίσουν την τέχνη αυτή.

Τριάντα χρόνια μετά..

Σε μία έκθεση της Νέας Υόρκης η Marina σε μία εκπληκτική performance παρέμεινε για τρεις μήνες σε μία καρέκλα χωρίς να έχει το δικαίωμα να πιει, να φάει ή να πάει στην τουαλέτα.

Ένα παραμύθι για τη δύναμη της αγάπης ..Το δέντρο που έδινε.

Κάποτε υπήρχε μια μηλιά…Και αγάπησε ένα μικρό αγόρι.
Το αγόρι έρχονταν κάθε μέρα, μάζευε τα φύλλα της, τα έφτιαχνε στεφάνι κι έπαιζε το βασιλιά του δάσους. Σκαρφάλωνε στον κορμό της, κουνιόνταν στα φύλλα της κι έτρωγε μήλα. Έπαιζαν κρυφτό.
Και όταν κουράζονταν, κοιμόνταν στην σκιά της.
Και το αγόρι αγάπησε το δέντρο… Πολύ.
Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο. Μα ο καιρός περνούσε. Και το αγόρι μεγάλωνε. Το δέντρο ήταν συχνά μόνο του.

Τότε, μια μέρα ήρθε το αγόρι στο δέντρο και το δέντρο είπε,

‘ Έλα, Αγόρι, έλα και σκαρφάλωσε στον κορμό μου, κουνήσου από τα κλαδιά μου, φάε από τα μήλα μου και γίνε ευτυχισμένος’.
‘Είμαι πολύ μεγάλος για σκαρφαλώματα και παιχνίδια’, είπε το αγόρι.
‘Θέλω να αγοράσω κάποια πράγματα και να διασκεδάσω.
Θέλω μερικά χρήματα. Μπορείς να μου δώσεις μερικά χρήματα;’
‘Λυπάμαι’, είπε η μηλιά, ‘αλλά δεν έχω καθόλου χρήματα.

Σαν να μην υπήρξε ποτέ

Ο πατέρας της δεν την είχε πάρει αγκαλιά ποτέ όταν ήταν μικρή. Την πήρε μια και καλή την περασμένη εβδομάδα, για να τη μεταφέρει στο σπίτι.

Η Φαμπιέν Σερισμά ήταν ένα πολύ ικανό κορίτσι. Μόλις 15 ετών, περνούσε τα πρωινά της σε καταστήματα του Πορτ-ο-Πρενς κυνηγώντας διάφορα αντικείμενα σε τιμές προσφοράς- ένα σαπουνάκι, μια χτένα, ένα βάζο, ένα σουτιέν- τα οποία στη συνέχεια πουλούσε στην ανοιχτή αγορά της πόλης. Πάντα έβγαζε κάτι, κι αυτό το κάτι χρησίμευε για να αγοράσει λίγο ρύζι για τους γονείς της και τα πέντε αδέλφια της. Τα απογεύματα πήγαινε στο σχολείο. «Ήταν πολύ έξυπνη», λέει ο πατέρας της. «Το κεφάλι της ήταν γεμάτο γνώσεις». 

Ο χιονάνθρωπος που δεν ήθελε να λιώσει!

Η Μαρία  κοιτάχτηκε στον καθρέφτη του αυτοκινήτου της πριν κατέβει. Το έντονο  φως της ηλιόλουστης μέρας φώτιζε τις ρυτίδες στο πρόσωπό της δεν το είχε προσέξει, αλλά ο χρόνος άφησε τα σημάδια του στο πρόσωπο της. 
Γερνάω σκέφτηκε… πόσο θα ήθελε να αλλάξει , να γυρίσει το χρόνο τουλάχιστον δέκα χρόνια πίσω , να επέμβει στη φύση… Όχι  δε μπορούσε να συμβιβαστεί με την εικόνα του εαυτού της.

Τα μπότοξ ή μια πλαστική προσώπου ήταν μια ιδανική λύση! Δεν την ενδιέφεραν τα χρήματα, δεν την ενδιέφερε αν θα ήταν επώδυνο… την ενδιέφερε μόνο το αποτέλεσμα. Την ενδιέφερε  να βλέπει ότι οι φωτογραφίες του χτες είναι πανομοιότυπες με το σήμερα. Να πάγωνε το χρόνο… Να έμενε στο παρελθόν…
Ναι το είχε πάρει απόφαση θα έκανε ότι χρειαζόταν για να μη μεγαλώσει… 

Tο μάθημα της χήνας


Την επόμενη φορά που θα δείτε χήνες να πετούν σε σχηματισμό V προς τον νότο για να περάσουν τον χειμώνα, ίσως σας περάσει από το μυαλό η εξήγηση που η επιστήμη δίνει για την αιτία που πετούν με αυτόν τον τρόπο.

 Όταν η κάθε χήνα χτυπά τα φτερά της, δημιουργεί ανοδικό ρεύμα για εκείνη που ακολουθεί αμέσως μετά.

 Με το να πετούν λοιπόν σε σχηματισμό V, ολόκληρο το σμήνος προσθέτει τουλάχιστον 71% μεγαλύτερη πτητική εμβέλεια συγκριτικά με το αν πετούσαν η κάθε μια μόνη της.
Κατά τον ίδιο τρόπο, οι άνθρωποι που ακολουθούν κοινή κατεύθυνση και διαθέτουν την αίσθηση της κοινότητας φτάνουν στον προορισμό τους πιο γρήγορα κι εύκολα, διότι ο ένας βοηθά τον άλλο.

Έντεκα Λεπτά Paulo Coelho

Αποσπάσματα από το ημερολόγιο της Μαρίας.

Μια μέρα με λίγη κίνηση στο "Κοπακαμπάνα"
   Από τη συνύπαρξη με τους ανθρώπους που έρχονται εδώ βγάζω το συμπέρασμα ότι το σεξ έχει χρησιμοποιηθεί όπως κάθε άλλο ναρκωτικό: για να ξεφύγουν από την πραγματικότητα, για να ξεχάσουν προβλήματα, για να χαλαρώσουν. Και, όπως όλα τα ναρκωτικά, είναι μια βλαβερή και καταστρεπτική πρακτική.
   Αν κάποιος θέλει να ναρκωθεί, είτε με το σεξ είτε με οτιδήποτε άλλο, δικό του πρόβλημα. Οι συνέπειες των πράξεών του θα είναι καλές ή κακές, ανάλογα με τις επιλογές που έχει κάνει για τον εαυτό του. Αλλά, αν λέμε να προχωρήσουμε στη ζωή, πρέπει να καταλάβουμε ότι το "καλούτσικο" είναι πολύ διαφορετικό από το "καλύτερο".
   Αντίθετα απ’ ότι πιστεύουν οι πελάτες μου, το σεξ δεν μπορεί να γίνεται οποιαδήποτε στιγμή. Υπάρχει ένα ρολόι κρυμμένο στον καθένα μας και για να κάνουν έρωτα δύο άνθρωποι πρέπει οι δείκτες και των δύο να δείχνουν την ίδια ώρα ταυτόχρονα. Αυτό δε συμβαίνει κάθε μέρα. Όποιος αγαπάει δεν εξαρτάται από τη σεξουαλική πράξη για να νιώθει όμορφα. Δύο άνθρωποι που είναι μαζί και αγαπιούνται πολύ πρέπει να συγχρονίσουν τους δείκτες τους, με υπομονή και επιμονή, με παιχνίδια και "θέατρο", ώσπου να καταλάβουν ότι το να κάνουν έρωτα είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια συνάντηση: είναι ένα αγκάλιασμα των γεννητικών οργάνων.
   Όλα έχουν σημασία. Ο άνθρωπος που ζει έντονα τη ζωή του απολαμβάνει όλο το χρόνο και δεν αισθάνεται έλλειψη του σεξ. Όταν κάνει σεξ, είναι από αφθονία, επειδή το ποτήρι του κρασιού είναι τόσο γεμάτο, που ξεχειλίζει φυσικά, επειδή είναι τελείως αναπόφευκτο, επειδή δέχεται το κάλεσμα της ζωής, επειδή εκείνη τη στιγμή, καταφέρνει να χάσει τον έλεγχο….

Ο νόμος του δυνατού ,στο ποιος είναι ο δυνατός τελικά.

Το δίκαιο  σε σχέση με το άδικο είναι αυτό που όλοι πολεμάμε, από μικρά παιδιά.
Θυμάμαι ακόμα, στο δημοτικό να μου αρπάζουν τα πιο μεγάλα παιδιά το κολατσιό μου στο διάλειμμα.

     Έως και το μεροκάματο αργότερα ,την οικογένεια ,τη ζωή ο νόμος του δυνατού είναι το δίκαιο λένε!
Λοιπόν τα βλέπω αλλιώτικα τα πράγματα ,δεν ξέρω αν έχω το σωστό στο μυαλό μου μα πιστεύω  πως ο "δυνατός" είναι ο αδύνατος σ αυτή τη ζωή!