Το οριζόντιο ύψος

Μια μέρα και φεύγει το 2014 ,τυχαία διάβασα αυτή την ιστορία ψάχνοντας να διηγηθώ σε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο ένα παραμύθι για να κοιμηθεί, μου άρεσε ....ελπίζω και σ' εσάς.

Μια φορά και έναν καιρό, πλάι σε ένα πανύψηλο υπερήφανο κυπαρίσσι, ζούσε μια ελάχιστη ταπεινή αγριάδα, που ζήλευε το μπόι του κυπαρισσιού κι ήθελε να το φτάσει, γι’ αυτό και τεντωνότανε αδιάκοπα στις μύτες των ριζών της, πασχίζοντας να σηκωθεί πιο πάνω από το χώμα.

Μάταιη προσπάθεια και αρκετά οδυνηρή γιατί, κάθε φορά που έκανε αυτή τη γυμναστική, για μέρες μετά την πόναγε ανυπόφορα η μέση της.



Τα δάκρυα

Κυλούν στα μαγουλά μου συχνά. 
Ποτίζουν το πρόσωπο και την καρδιά μου και κάνουν τα μάτια μου να γυαλίζουν σαν βρεγμένα βότσαλα. 
Κλαίνε οι άνθρωποι . 
Μα εγώ πιο πολύ από αυτούς. Πιο συχνά. Λυπούνται, πονάνε, χαίρονται, αγαπούν... και κλαίνε. Μα εγώ λυπάμαι πιο πολύ, πονάω περισσότερο, ξεσπάω από ευτυχία, αγαπάω μέχρι το άπιαστο... και κλαίω, κλαίω, κλαίω. 

Δακρύζουμε για τα πάντα. Ευαίσθητοι, μικροί, ρομαντικοί, συναισθηματικοί μα πάνω απ’ όλα σκληροί. Ναι, σκληροί!

Και πέθαναν αυτοί καλά

«Και… πέθαναν αυτοί καλά»- Ποιο είναι το πραγματικό τέλος των παραμυθιών των αδερφών Γκριμ;
Δεν υπάρχει άνθρωπος σ’ αυτή την πλάση, που να μην έχει ακούσει, έστω και μια από τις ιστορίες των παραμυθάδων αδερφών Γκριμ. Η Χιονάτη, η Ραπουνζέλ, η Σταχτοπούτα, είναι μόνο μερικές από τις ιστορίες που μας έλεγαν οι γιαγιάδες μας για να κοιμηθούμε. «Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», κατέληγαν.
Τώρα, ένας ιστορικός, έρχεται να φέρει τα πάνω κάτω στα παραμύθια, δίνοντας το τέλος των ιστοριών αυτών, λίγο πιο αληθοφανές και σκληρό.
Η αγγλική μετάφραση της αρχικής έκδοσης όλων αυτών των παραμυθιών, έρχεται να καταρρίψει μύθους ετών και να απομυθοποιήσει τους χαρακτήρες των ονείρων μάς.

Τα σκυλιά καταλαβαίνουν τι λέμε

Οι επιστήμονες -αλλά και όσοι έχουν σκύλο για κατοικίδιο- γνωρίζουν καλά, ότι τα σκυλιά δείχνουν ιδιαίτερη προσοχή στα συναισθήματα που «βγαίνουν» από τη φωνή μας.

Ακούν αν ο τόνος της φωνή μας είναι φιλικός ή εχθρικός, πώς ανεβαίνει ή κατεβαίνει ο τόνος της φωνής μας, ακόμη και ο ρυθμός της ομιλίας μας.
Τι συμβαίνει όμως με το νόημα των λέξεων που επιλέγουμε;
Κάποιες έρευνες αναφέρουν, ότι οι πολύ έξυπνοι σκύλοι γνωρίζουν μερικές εκατοντάδες λέξεις. Όπως αναφέρει δημοσίευμα του npr.org, ο Chaser, ένα μπόρντερ κόλι από τη Νότια Καρολίνα είχε μάθει 1.022 ουσιαστικά και εντολές.
«Πέρα όμως από αυτές τις ελάχιστες έρευνες, υπάρχουν λίγα στοιχεία ως προς το πώς τα σκυλιά διακρίνουν την ομιλία που περιέχει λέξεις με κάποιο νόημα, από τους ήχους» σχολίασε ο νευροβιολόγος Attila Andics από την ερευνητική ομάδα MTA-ELTE Comparative Ethology Research Group στη Βουδαπέστη.
«Γνωρίζουμε ότι τα σκυλιά καταλαβαίνουν από τον τρόπο με τον οποίο λέμε κάτι, όμως γνωρίζουμε ελάχιστα γύρω από το πόσα καταλαβαίνουν τα σκυλιά από αυτά που τους λέμε» πρόσθεσε ο ίδιος.
Μια ομάδα ψυχολόγων παρουσίασε πρόσφατα μια έρευνα στο επιστημονικό περιοδικό Current Biology, σύμφωνα με την οποία τα σκυλιά όντως δίνουν προσοχή στην έννοια των λέξεων.

Γιατί οι selfies ήρθαν για να μείνουν

Ο James Walcott κάνει τη διάγνωση ενός εθισμού της σύγχρονης κουλτούρας


Όταν η Ellen DeGeneres φωτογράφισε την αστραφτερή ομάδα κατά τη διάρκεια της ζωντανής αναμετάδοσης των Όσκαρ στις αρχές του 2014, η εικόνα αναδημοσιεύτηκε στο Twitter δύο εκατομμύρια φορές, και φαινόταν ότι θα αυτή η στιγμή θα μπορούσε να είναι η κορύφωση αυτής της μανίας- τι θα μπορούσε να ξεπεράσει αυτό; Όταν κάτι παίρνει μια τόσο εμπορευματοποιημένη και θεσμοθετημένη μορφή, τότε συνήθως έχει τελειώσει, αλλά τίποτα δεν έχει τελειώσει στην πραγματικότητα – οι παραδοσιακοί κύκλοι του νέου και του ντεμοντέ έχουν καταργηθεί και ισοπεδωθεί σε ένα διαρκές παρόν. Τίποτα δεν μπορεί να αντατρέψει την άγρια αφθονία του selfie. 
Έχει αποδειχτεί ξανά και ξανά ότι στα λάθος χέρια είναι εργαλείο του διαβόλου. Ένας κατ' επανάληψη ληστής τραπεζών συνελήφθη επειδή έβαλε στο Facebook ένα selfie του κρατώντας το όπλο που χρησιμοποίησε στις ληστείες.

Ισπανικά churros με μαύρη σοκολάτα

Τέλεια συνταγή για τα Χριστούγεννα.

Τα γνωστά Ισπανικά Churros είναι ένα απολαυστικό σνάκ που μπορείτε να απολαύσετε τις γιορτινές μέρες. Tα Churros είναι ο γνωστός για μας λουκουμάς. Οι ισπανοί φτιάχνουν τα Churros λεπτά και μακρόστενα και τα περιχύνουν είτε με λιωμένη σοκολάτα ή μόνο με ζάχαρη ή κανέλα. Είναι εύκολα και πολυ γευστικά αν θέλετε να ετοιμάσετε κάτι γρήγορο και απλό για τους καλεσμένους σας. Oι Ισπανοί μάλιστα προτιμάνε τα churros για πρωινό.

Ο Αλχημιστής - η καρδιά

- Γιατί πρέπει ν'ακούμε την καρδιά? ρώτησε το αγόρι εκείνη τη μέρα, καθώς έστηναν τη σκηνή.
-Γιατί όπου είναι η καρδιά σου, εκεί είναι και ο Θησαυρός σου.
- Η καρδιά μου είναι ταραγμένη, είπε το αγόρι. Βλέπει όνειρα, συγκινείται, είναι ερωτευμένη με μια γυναίκα της ερήμου. Μου ζητά πράγματα και, πολλές νύχτες, όταν τη σκέφτομαι, δε μ'αφήνει να κοιμηθώ.
-Αυτό είναι καλό. Η καρδιά σου είναι ζωντανή. Συνέχιζε ν'ακούς αυτά που έχει να σου πει.

Χαρούκι Μουρακάμι - Πώς ένα όμορφο πρωινό του Απρίλη είδα το 100% κορίτσι

Πριν από πολλά πολλά χρόνια, ζούσαν ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Το αγόρι δεκαοχτώ χρονών και το κορίτσι δεκαέξι Το αγόρι δεν είναι ιδιαίτερα όμορφο, και το κορίτσι δεν είναι ιδιαίτερα όμορφο. 'Ένα μοναχικό και συνηθισμένο αγόρι κι ένα μοναχικό και συνηθισμένο κορίτσι, σαν αυτά που υπάρχουν παντού. Ωστόσο πιστεύουν ακράδαντα πως κάπου σ' αυτό τον κόσμο υπάρχει ένα κορίτσι η ένα αγόρι, που τους ταιριάζει 100%. Ναι, πιστεύουν σ' ένα θαύμα. Κι αυτό το θαύμα ήρθε.
Μια μέρα οι δυο τους συναντιούνται τυχαία στη γωνία κάποιου δρόμου.
«Απίστευτο» λέει το αγόρι στο κορίτσι, «σ' έψαχνα παντού! Είτε το πιστεύεις είτε όχι, είσαι για μένα το 100% κορίτσι».

Αλαμπουρνέζικα, η γλώσσα των κουλτουριάρηδων

Ένα εξαιρετικό κείμενο, γραμμένο με τον μοναδικό τρόπο του Ντίνου Χριστιανόπουλου.

Κουλτουριάρηδες είναι οι διανοούμενοι που δίνουν μεγαλύτερη σημασία στη γνώση και την πληροφόρηση και λιγότερη στο αίσθημα και το βίωμα. Ότι έμαθαν ή δεν έμαθαν έχει γι' αυτούς μεγαλύτερη αξία από τη σκέψη. Κουλτουριάρηδες βρίσκονται σ' όλες τις εποχές.

Στην αρχαία Ελλάδα τους κοροϊδεύει πολύ άσχημα ο Αριστοφάνης επειδή χρησιμοποιούσαν πάντα καινούριες και παράξενες λέξεις για να ξιπάσουν τον κόσμο. Και οι σοφιστές ήταν ένα είδος κουλτουριάρηδων της εποχής τους, γιατί έδωσαν πολλή σημασία στη γνώση και όχι στη σωστή κρίση.

Αλλά και παλαιότερα όταν λέγαμε «οι διανοούμενοι» ή «οι άνθρωποι των γραμμάτων» νιώθαμε κάτι σαν δυσφορία και ενόχληση, γιατί καταλαβαίναμε ότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ξεφύγει πολύ από τη ζωή εν ονόματι δήθεν της τέχνης. Αυτοί νομίζανε ότι, επειδή ήτανε άνθρωποι των γραμμάτων, έπρεπε να μιλούν με ειδικό λεξιλόγιο, να καταλαβαίνονται μεταξύ τους, κι ας μην τους καταλαβαίνουν οι άλλοι.

Κρυφτό με τόξα



Το παιχνίδι “Κρυφτό με τόξα”
Σ ε αυτό το παιχνίδι παίζουνε δύο ομάδες παιδιών. Η κάθε ομάδα έχει το λιγότερο πέντε (5) παίκτες και ένας από αυτούς είναι ο Αρχηγός.
Στην αρχή του παιχνιδιού οι δύο Αρχηγοί πετάνε ένα κέρμα για να ποια ομάδα θα κρυφτεί και ποια θα τα φυλάει. Η ομάδα που τα φυλάει περιμένει την άλλη να κρυφτεί. Η άλλη ομάδα κρύβεται και ταυτόχρονα προσπαθεί, με βέλη ή με διάφορα σημάδια που αφήνει πίσω της, να ξεγελάσει την άλλη ομάδα ή να της δείξει το μέρος που κρύβεται.




Σπάστε τα στερεότυπα

Θα γράψω μερικές φράσεις που μου έρχονται στο μυαλό που ακούω τους φίλους
και γνωστούς... αρνητικά και υποτιμητικά τα στερεότυπα μας!!!

Το εμπόριο ακολουθεί τη σημαία
Φασούλι το φασούλι, γεμίζει το σακούλι
Πιο καλή η μοναξιά
Η ευγένεια αξίζει πολλά
Ο τέλειος άντρας για εσένα είναι ο ξανθός
Οι Αλβανοί μας ληστεύουν
Οι Έλληνες είναι τεμπέληδες
Αν είσαι ξαπλωμένος δεν μπορείς να πέσεις
Ένας πίνακας δεν θα ‘πρεπε να παρασταίνει τίποτ' άλλο από χρώματα
Κοίτα παιδί μου να μορφωθείς
Οι παντρεμένοι είναι πιο ευτυχισμένοι από τους ελεύθερους
Πάντα να γελάς
Η γυναίκα είναι πιο δύσκολο να κάνει καριέρα

Γράμμα στα παιδιά του κόσμου, Βανέγκεμ

«Η επιθυμία που πηγάζει από τα βάθη της καρδιάς έχει κάθε πιθανότητα να εκπληρωθεί».
 
ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΝΕΑ ΠΝΟΗ ΠΟΥ ΔΙΕΓΕΙΡΕΙ -όχι μόνο στα παιδιά και τα εγγόνια μου, αλλά και σε ολοένα και περισσότερους νέους ανθρώπους- τη θέληση να θέσουν τις βάσεις για πραγματικές ανθρώπινες αξίες (την αλληλεγγύη, τη δημιουργικότητα, τη γενναιοδωρία, τη γνώση, την επανεφεύρεση του έρωτα, τη συμμαχία με τη φύση, τη γιορτινή γοητεία της ζωής), σε ρήξη με τις πατριαρχικές αξίες (την ηγεμονία, τη θυσία, την εργασία, την ενοχή, τη δουλεία, την πελατειακή σχέση, τη συγκράτηση και απώθηση των συναισθημάτων), οι οποίες ουσιαστικά βασίζονται στην αρπακτικότητα, το χρήμα, την εξουσία και αυτόν τον διαχωρισμό από το είναι, απ όπου πηγάζουν ο φόβος, το μίσος και η περιφρόνηση του άλλου.

ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΓΝΟΟΥΝ κατ' επάγγελμα, μια ζωντανή κοινωνία οικοδομείται παράνομα κάτω από τη βαρβαρότητα και τα ερείπια του παλαιού κόσμου. Δεν είναι ανώφελο να δείξουμε με ποιο τρόπο εκδηλώνεται και πώς θα προχωρήσει.

Μυρωδιάς

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 17.05.2014

Τον βλέπω συχνά πυκνά αυτού του είδους τον υποψήφιο να συμπαρίσταται, να νιώθει, να είναι εκεί. Η ψήφος του δεν λείπει από κανένα πετίσιον ενώ οργανώνεται για συσίτια, φιλανθρωπίες και άλλα καλλιτεχνικά. Είναι κουλ, είναι ενεργός, είναι αστείος, έχει ζήσει, είναι πετυχημένος, είναι παντού.
Θα ξέρεις αυτήν την αίσθηση που μερικές φορές για να φαίνεσαι κανονική δε βγάζεις κιχ ενώ μέσα σου τρέμεις μη σου ξεφύγει κάνα κάτι δεν πάει καλά εδώ και σε δούνε τα ζόμπι και σ’ αρχίσουν στο κυνήγι. Συνήθως μετά ξυπνούσες. Όχι πλέον. Εκτός αν είσαι εσύ το ζόμπι ή κατά το δικό μου λεξικό, μυρωδιάς.
Γιατί το μέινστριμ υποψηφίου πλέον είναι ο μυρωδιάς. Που δεν καταλαβαίνει. Που δεν νιώθει. Που δεν παίρνει μυρωδιά. Όχι μόνο επειδή δεν (τα) έζησε αλλά επειδή του λείπουν τα αισθητήρια όργανα για να ζήσει. Ή τα άφησε να του μαραθούν και να πέσουν. Εξ’ ου και το υποψήφιος.
Κι αυτός, δεν μπορεί να συλλάβει ούτε ένα τσικ από αυτά που συμβαίνουν γύρω του. Δείχνει να κατανοεί, σπεύδει να δείξει ότι κατανοεί αλλά τελικά, ούτε καν νιώθει. Ακόμη κι αν είναι βουτηγμένος μέχρι το λαιμό στα σκατά, αυτός έκοψε τη μύτη για μόστρα.

Η λύπη

Η λύπη ενός παιδιού ενδιαφέρει τη μητέρα του, η λύπη ενός νέου ενδιαφέρει μια νέα, η λύπη ενός γέρου δεν ενδιαφέρει κανέναν.

Η Πανεπιστημίου

Η Πανεπιστημίου - 1979    

Άδεια της Αθήνας Κυριακή
Βόλτα μόνος και ψιλή βροχή
Τέσσερις τ’ απόγευμα σκυφτός
Κι ένας δρόμος μπρος μου ίσιος κεντρικός

Πανεπιστημίου ντυμένη
Δικαιοσύνη και τρόλεϊ μπας
Στο καυσαέριο φλομωμένη
Γίνομαι γιος σου κι όπου με πας

Περπατώ εις τους δρόμους
Όταν ο κόσμος δεν είναι εδώ
Κόσμε κόσμε είσαι εδώ;
Είσαι!
Αλλά ονειρεύεσαι κοιμάσαι ερωτεύεσαι
Δώστε μου το χέρι σας
Κι ελάτε μαζί μου μια βόλτα
Στις όχθες της Πανεπιστημίου
Έτσι τις λέω εγώ όχθες.
Αρχίζει η περιήγηση
Ναι ξέρω. Είσαστε τέσσερα
διπλωματούχα ζητιανάκια
η μητέρα στο «Παίδων»
ο πατέρας στου «Συγγρού»
η μικρή αδερφή στο «ΚΑΤ»
κι η μεγάλη στο ΚΑΤΕ
όχι δε σας δίνω δεκαράκι τσακιστό
εδώ είναι επίσημος δρόμος
κάτω από τον Αρειο Πάγο απαγορεύεται η ζητιανιά
Ούτε κι απέναντι
απέναντι είναι του Φλόκα
Εκεί όλοι τρώνε αφορολόγητη σαλάτα «Νισουάζ»
Οι περισσότεροι είναι ξένοι
εχτός από τον Γκάτσο και τον Χατζιδάκι
είναι οι μόνοι ιθαγενείς
Προχωράμε

Έβγαλα φτερά, θα πετάξω ψηλά

Κι ενώ η Ρίτα ήταν έτοιμη να παραδεχτεί την ήττα της και να δηλώσει παραίτηση από κάθε προσπάθεια και κυρίως ελπίδα να πραγματοποιήσει το όνειρό της –να πετάξει στους αιθέρες φορώντας τη στολή της αεροσυνοδού– δέχτηκε το πολυπόθητο τηλεφώνημα. Μια από τις αιτήσεις που είχε στείλει έπιασε τόπο και κάποια αεροπορική εταιρεία την καλούσε για συνέντευξη. Ήλπιζε να κάνει καλή πρώτη εντύπωση στον υπεύθυνο, η μετέπειτα εκπαίδευση και τα καινούργια πράγματα που θα καλούνταν να μάθει δεν τη τρόμαζαν, είχε πείσμα και όρεξη για δουλειά, αρετές που σίγουρα είναι απαραίτητες για κάποιον που κάνει τα πρώτα του βήματα στον εργασιακό τομέα. Νοερά, βρέθηκε αμέσως να πετάει (έβδομος ουρανός και βάλε!), αλλά σπουδαιότερο ήταν το συναίσθημα χαράς και υπερηφάνειας, που επιτέλους θα στεκόταν μόνη στα πόδια της, θα ένιωθε χρήσιμη ως μονάδα μέσα στο κοινωνικό σύνολο και θα έβαζε σε μια τάξη τη ζωή της. Πώς συμβάλλει, αλήθεια, το επάγγελμα στην ευτυχία μας;

Να μάθεις να φεύγεις

Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών
Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν

Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας
Να φεύγεις  - αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς

Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο
Να τρέχεις μακρυά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι

Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο
Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ

Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε

Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου
(Όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας - αποδέξου το)

Να σταματήσεις να αγαπάς τον Μέλλοντα, όταν αυτό που έχεις είναι μόνο ο Ενεστώτας
Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι - από 'κει που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε

Τα έχω και τα δεν.

Έχω ένα κόμπο στο λαιμό και μια θηλιά που όλο στενεύει." Κι είναι μέρες που σφίγγει πράγματι πολύ και λες θα τα παρατήσω. Θα δεχτώ έτσι ήσυχα το τέλος, γιατί άλλωστε δεν έχω και τίποτα για να παλέψω. Κι είναι αλήθεια πολλά αυτά που δεν έχεις. Δεν έχεις δουλειά και δεν έχεις λεφτά. Κι όλο το καλοκαίρι το πέρασες στην πλατεία του χωριού σου, πίνοντας μπύρες από το περίπτερο, άντε στην καλύτερη περίπτωση με βόλτες δίπλα στη θάλασσα και ένα μπολάκι λουκουμάδες στο χέρι. Τίποτα δε μοιάζει όπως τότε, που έκανες τις διακοπές σου σε 3 διαφορετικά νησιά, άνοιγες μπουκάλια και κέρναγες σφηνάκια και την παρέα απέναντι. Μπορεί να το σκέφτεσαι και να το ξανασκέφτεσαι να πάρεις ένα γαμημένο μοχίτο, γιατί έχει 8 ευρώ κι αυτό ισούται με 2 φρέντο καπουτσίνο. Μπορεί οι μόνες διακοπές που μπόρεσες να πας τα τελευταία καλοκαίρια και που θα συνεχίσεις να πηγαίνεις τα επόμενα, να είναι σε κάμπινγκ, δύο άτομα σε μονή σκηνή και να ξυπνάς στις 7 το πρωί από τον ήλιο αναθεματίζοντας την τύχη σου, που πάλι την βάλατε στη λάθος θέση! Μπορεί να νιώθεις χρησιμοποιημένος, σχεδόν βιασμένος που τρέπεσαι σε φυγή από τη χώρα σου, τη χώρα που αγάπησες, μα δε σ' αγάπησε αυτή, για ένα μεταπτυχιακό -με λεφτά που μόνο δεν περισσεύουν από τους γονείς σου- και ένα καλύτερο μέλλον.

Η αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει...

Ο μικρός ήταν πολύ κακόκεφος.

Κλείστηκε στο δωμάτιο κι άρχισε να στριφογυρίζει κι όλα τα πράγματα ν΄αναποδογυρίζει.
Τις ζωγραφιές από τον τοίχο ξεκολλούσε κι όλα τα παιχνίδια του χαλούσε.
-Θεέ μου... είπε η μαμά τι έχεις πάθει;
-Είμαι ένας ανάποδος και γκρινιάρης μικρός και κανείς δεν με αγαπάει ..είπε ο μικρός.
-Μικρέ μου... είπε η μαμά όπως και να΄σαι,εγώ πάντα θα σ΄αγαπώ.
-Κι αν ήμουνα αρκούδος, πάλι θα με φρόντιζες και θα μ΄ αγαπούσες; ..ρώτησε ο μικρός.
-Φυσικά ..είπε η μαμά.
Εγώ θα σ΄ αγαπώ ότι κι αν γίνει...
-Αν όμως γινόμουν πράσινο έντομο, πάλι θα μ΄αγαπούσες,πάλι θα με αγκάλιαζες και θα με φιλούσες;

Εποχή για κάστανα!

Ο καστανάς με τη φουφού του, πεζοδρόμιο γωνία... Εικόνα-κλισέ της εποχής, αγαπημένη, από τις λίγες που έχουν απομείνει να μας συνδέουν με τον "παλιό κόσμο". Με το χάρτινο χωνάκι να σου ζεσταίνει τα χέρια και την άπαιχτη μυρωδιά του ψημένου κάστανου, σκέφτεσαι ότι είναι το τρόφιμο-σύμβολο φθινοπώρου και χειμώνα, αυτό που συντροφεύει χαλαρές βραδιές στο σπίτι αλλά και γιορτινές στιγμές. Για τους λάτρεις τους -και είναι πολλοί- δεν υπάρχει ωραιότερο "κέρασμα" από ένα σωστό μαρόν γκλασέ στο χρυσόχαρτό του, ενώ το απόλυτο χειμωνιάτικο γλυκό ονομάζεται Μον Μπλαν (Λευκό Όρος) και είναι κρέμα κάστανου με σαντιγί, σκέτο ή σε εκδοχή τούρτας. Γλυκά ευρωπαϊκής προέλευσης, που εδώ και δεκαετίες έχουν υιοθετηθεί στην εγχώρια ζαχαροπλαστική, θεωρούνται κλασικά και ενδεικτικά της ποιότητας του ζαχαροπλαστείου....

Ζεις μια αγάπη ή έναν έρωτα; Μάθε να αναγνωρίζεις τη διαφορά

Ποιος δεν το έχει αναρωτηθεί, είτε είναι στην αρχή, τη μέση, ή ακόμα και το τέλος μιας ερωτικής σχέσης; Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην αγάπη και τον παράφορο έρωτα; Είναι χρήσιμο να το γνωρίζει κανείς αυτό, για να ξέρει ποιο κομμάτι της σχέσης του χρειάζεται περισσότερη δουλειά...
Γράφει για το boro.gr  η Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, Νευροψυχολόγος (greekpsychologypages.blogspot.gr)
Ανάλογα με το αν κάποιος νιώθει αγάπη ή τρελό έρωτα, μπορεί να κανονίσει και την πορεία του, να αντιληφθεί τις λεπτές αποχρώσεις στη σχέση του και να μπορέσει να χαράξει το μονοπάτι της ζωής του βάσει του τι έχει στα χέρια του και τι ακριβώς επιθυμεί...
Ο παράφορος έρωτας είναι μια ξαφνική λαίλαπα που εισβάλλει ξαφνικά στη ζωή του ανθρώπου. Είναι το έντονο συναίσθημα της ανάγκης να βρίσκεσαι με το άλλο άτομο, να το αγγίζεις, να του μιλάς, να το μυρίζεις, να το αισθάνεσαι με όλες σου τις αισθήσεις. Ο παράφορος έρωτας είναι τόσο έντονος που στο διάβα του παρασέρνει υποχρεώσεις, καθήκοντα, εργασίες, και καταλύει την έννοια της λογικής. Οι παράφορα ερωτευμένοι συχνά παραμελούν τους φίλους ή την εργασία τους, παίρνουν παρορμητικά αποφάσεις και επιδεικνύουν συμπεριφορές άγνωστες μέχρι τότε γι’ αυτούς. Στον παράφορο έρωτα επικρατεί η φυσική έλξη και το πώς αισθάνεται ο ερωτευμένος. Στον παράφορο έρωτα δε μπορείς να ζήσεις χωρίς τον άλλο, γιατί σημασία έχει το πώς νιώθεις εσύ, και όχι πώς αισθάνεται ο άλλος. Πρόκειται για μα ορμονική έκρηξη που σε συνεπαίρνει και σε στροβιλίζει σε άλλα επίπεδα από τα συνηθισμένα.
Η αγάπη πάλι είναι ένα γλυκό αεράκι από το οποίο περιβάλλεσαι, το αναπνέεις βαθιά μέσα σου και είναι ζωοδόχος πνοή. Αλλά δεν σε αναποδογυρίζει, δεν σου ανατρέπει τη ζωή. Η αγάπη αποτελεί τη σταθερά που σε οδηγεί και που δίνει νόημα στη ζωή σου και ότι άλλο υπάρχει σε αυτή. Στην αγάπη υπάρχει φυσική έλξη αλλά επίσης συνυπάρχει διανοητική και ψυχική έλξη, και είναι εξίσου σημαντικά τα αισθήματα του/της συντρόφου. Στην αγάπη μπορείς να ζήσεις χωρίς τον άλλον, διότι το άλλο άτομο έχει αξία μέσα στη σχέση και τιμάς την αξία και την αυτονομία του. Η αγάπη είναι μια ορμονική συμφωνία που έχει μέσα της νοιάξιμο, συναισθηματικό ‘δέσιμο’, αφοσίωση και αντοχή στο χρόνο.
Τι επιθυμείτε;

Η τέχνη σάς θεραπεύει

Σχετικά με την τέχνη και τους καλλιτέχνες κυριαρχεί μια λανθασμένη αντίληψη: οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι κάποιος γεννιέται με ταλέντο.Πάντως, αν και σαφώς δεν μπορούμε όλοι να γίνουμε Van Gogh, η θέληση για δημιουργία μαζί με την κατάλληλη εκπαίδευση μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο με μέτριο ταλέντο στη δημιουργία πραγματικής τέχνης.

Αν νιώσατε ποτέ την επιθυμία να εκφράσετε την καλλιτεχνική πλευρά σας, γιατί να μην το πραγματοποιήσετε; Δεν έχει σημασία αν θεωρείτε ότι έχετε ταλέντο ή όχι. Η δημιουργία τέχνης είναι ένας θαυμάσιος τρόπος για να δραστηριοποιήσετε τον εγκέφαλό σας, να νιώσετε πιο όμορφα και ενδεχομένως να βελτιώσετε την υγεία σας! Κάντε το για τον εαυτό σας, επειδή σας αρέσει. Με την κατάλληλη κατάρτιση και πρακτική εξάσκηση, τα κρυμμένα ταλέντα σας θα αποκαλυφθούν.

Τα οφέλη τής τέχνης στον εγκέφαλο

Ανώτερη λογική

Κάποτε, ένας μαθητής έκανε στον δάσκαλο του την εξής ερώτηση: «Μπορείτε να μας εξηγήσετε την έννοια της ανώτερης λογικής για την οποία μιλάτε τόσο συχνά και λέτε ότι πρέπει να κατανοήσουμε αν θέλουμε να προοδεύσουμε πνευματικά;».

Ο δάσκαλος χαμογέλασε και είπε: «Θα σας εξηγήσω με ένα συγκεκριμένο παράδειγμα: σκεφτείτε ότι δύο άνθρωποι πέφτουν μέσα σε μια βρώμικη καμινάδα. Ο ένας μένει καθαρός, ο άλλος καλύπτεται από κάπνα. Ποιός από τους δύο θα πάει να πλυθεί;».

«Εκείνος που είναι λερωμένος από την κάπνα φυσικά», απάντησε ο μαθητής.

Ποσό κάνει ένα θαύμα για να το αγοράσω !

Ένα κοριτσάκι, πήρε τον κουμπαρά του κι άδειασε το περιεχόμενο. Μέτρησε τρεις φορές τα κέρματα, του για να μην κάνει κανένα λάθος. Ήταν ένα δολάριο και 11 σέντς. Πήρε τα κέρματα και πήγε στο φαρμακείο της γειτονιάς.
Ο φαρμακοποιός, εκείνη την στιγμή, μιλούσε με ένα καλοντυμένο κύριο και δεν πρόσεξε την μικρή. Το κοριτσάκι έκανε κάποιο θόρυβο με τα πόδια του, αλλά τίποτε. Τότε πήρε ένα από τα κέρματα της και το χτύπησε πάνω στο γραφείο του.

- Τι θέλεις; την ρωτά κάπως εκνευρισμένος εκείνος. Δεν βλέπεις, ότι μιλώ με τον αδελφό μου, που έχω χρόνια να τον δω:

Τότε η μικρή του είπε:
- Θέλω να σου μιλήσω για τον αδελφό μου, που είναι πολύ άρρωστος, και θέλω να αγοράσω ένα θαύμα!
- Συγγνώμη, της απάντησε αυτός, αλλά δεν πουλάμε θαύματα.
- Ξέρετε, είπε το κοριτσάκι, ο αδελφός μου έχει κάτι στο κεφάλι του, που μεγαλώνει, κι ο μπαμπάς μου λέει, ότι μόνο ένα θαύμα θα μας σώσει. Λοιπόν, ποσό κάνει ένα θαύμα για να το αγοράσω. Έχω χρήματα… .

Μια Ινδιάνικη ιστορία

Πριν πάρα πολλά χρόνια, δε θυμάμαι πόσα ακριβώς, σε μια χώρα μακρινή ζούσε μια φυλή ινδιάνων.
Ο ινδιάνος αρχηγός της φυλής είχε μια πανέμορφη και νέα κόρη που όλοι θαύμαζαν αλλά κανένας δεν είχε αγγίξει ακόμα.
Μια μέρα όπως καθόταν έξω από τη σκηνή του ο μεγάλος αρχηγός, τον επισκέφτηκε ο Άνεμος και του είπε:

Ινδιάνος "Μεγάλε αρχηγέ, αγαπάω την κόρη σου και με αγαπά και εκείνη.
Θα μου τη δώσεις να γίνει γυναίκα μου;"
"Όχι", του απάντησε απότομα ο αρχηγός χωρίς να δεχτεί δεύτερη κουβέντα.
Την επόμενη μέρα η αγνή κοπέλα προσπάθησε να μιλήσει στον πατέρα της,

"Πατέρα, αγαπάω τον Άνεμο. Θα μου επιτρέψεις να πάω μαζί του στο κατάλυμα του και να γίνω γυναίκα του;"
"Όχι", της απάντησε αυστηρά ο αρχηγός.
"Δε σου το επιτρέπω.

H γοργόνα

(από το βιβλίο: Aνδρέας Kαρκαβίτσας, Άπαντα, II, Eκδοτικός οίκος Σ.I. Zαχαρόπουλος, 1973) 

Όταν ο Mέγας Aλέξανδρος πολέμησε κι έκαμε δικό του τον κόσμο, φώναξε τους σοφούς και τους ρώτησε:
          «Πώς θα μπορέσω να ζήσω πολλά χρόνια; Ήθελα να κάμω πολλά καλά στον κόσμο».
«Bρίσκεται τρόπος» αποκρίθηκαν οι σοφοί, «μα είναι κάπως δύσκολος».
          «Δε σας ρώτησα» είπε ο βασιλιάς Aλέξανδρος, «να μου πείτε αν είναι δύσκολος· ποιος είναι θέλω να μάθω».
          «Nα βρεις το αθάνατο νερό» του είπαν οι σοφοί.
          «Kαι πού είναι αυτό το αθάνατο νερό;»
          «Aνάμεσα σε δυο βουνά. Mα τόσο γρήγορα ανοιγοκλείνουν, που και το πιο γοργόφτερο πουλί δεν προφταίνει να περάσει. Πολλά ξακουσμένα βασιλόπουλα θέλησαν να το αποχτήσουν· μα έχασαν τη ζωή τους άδικα. Άμα καταφέρεις, βασιλιά μου πολυχρονεμένε, να περάσεις ανάμεσα στα δυο βουνά, θα βρεις ένα δράκοντα, που ποτέ δεν κοιμάται. Aν σκοτώσεις τον δράκοντα, θα το πάρεις».

Η μαγική συνταγή

Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του με ένα μεγάλο χάρτινο κουτί.
Χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο».

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βοτσαλάκια και άρχισε να γεμίζει το βάζο, το κούνησε λίγο και τα βοτσαλάκια κύλησαν και γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές γέλασαν και απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο». 

Γελαστός με το στανιό

Μπαμπά, μπαμπά! Άκου με λίγο! Έχω μερικές απορίες να μου λύσεις. Αγόρι μου γλυκό, σε παρακαλώ, ντύσου και περιμένουμε κόσμο για να γιορτάσουμε την πρωτοχρονιά. 
Σε πιάνουν αυτές οι περίεργες οι ερωτήσεις σου πάντα τις πιο ακατάλληλες στιγμές. Μα, μπαμπά, δεν μπορώ να τα καταλάβω όλα από μόνος μου, θέλω να με βοηθήσεις, να μου εξηγήσεις ορισμένα που με απασχολούν από χτες.

Άντε, πες μου τι θες να δούμε τι σε προβληματίζει πάλιαυτό που λέει και το τραγούδι, πως να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα! Στην εποχή που ζούμε βέβαια είναι ακόμα πιο δύσκολο να κρυφτείς από τα παιδιά. Ναι, είναι η λεγόμενη προχωρημένη τους αντίληψη, δεν ξέρω τι να πω, η εύκολη πρόσβαση που έχουν στην παραμικρή πληροφορία, ο εγκέφαλός τους μοιάζει με κινητή εγκυκλοπαίδεια που διαρκώς εμπλουτίζει το περιεχόμενό της και που δεν σταματά να ψάχνει, να διευκρινίζει, μέχρι να εξηγηθεί και η τελευταία του κόσμου έννοια. Και δεν είναι μόνο αυτό. 

Μια πραγματικότητα ,το Facebook μπορεί να μας κάνει χαρούμενους ή λυπημένους.

H ζωή στα social media τείνει να αντικαταστήσει ένα μεγάλο μέρος της κανονικής ζωής. Δεν πρόκειται για αφορισμό ή για κριτική. Πρόκειται για την αναπόφευκτη πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα βεβαίως η οποία εγείρει το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου δολαρίων: Μήπως, όσο αυξάνεται η εμπλοκή μας με τα social media, μειώνεται η ικανότητα μας για αληθινά συναισθήματα; Όταν δεν έχεις απέναντι σου ένα πρόσωπο που αντιδρά σε μια επίθεση αγάπης ή σε μια επίθεση μίσους, που κλαίει, θυμώνει, κατσουφιάζει και κάνει όλα όσα οι λέξεις (και οι χαριτωμένες φατσούλες) αδυνατούν να αποδώσουν, πόσο εφικτό είναι να νιώσεις ουσιαστική συμπόνια; Ή οτιδήποτε σχετικό εν πάση περιπτώσει;

Μια αμφιλεγόμενη έρευνα

Aποδεσμεύσου για να ζήσεις – Χόρχε Μπουκάι

Ήταν μια φορά ένας ορειβάτης και επιχειρούσε μια πολύ δύσκολη αναρρίχηση σε ένα βουνό με έντονη χιονόπτωση. Πέρασε τη νύχτα μαζί με άλλους στο καταφύγιο. Το πρωί το χιόνι έχει σκεπάσει για τα καλά το βουνό, πράγμα που κάνει την αναρρίχηση ακόμη πιο δύσκολη. Δεν θέλει, όμως, να γυρίσει πίσω, κι έτσι, όπως μπορεί, με μεγάλη προσπάθεια και θάρρος, συνεχίζει την αναρρίχηση, συνεχίζει να σκαρφαλώνει στο απόκρημνο βουνό. Μέχρι που κάποια στιγμή, ίσως από κακό υπολογισμό, ίσως γιατί η κατάσταση ήταν πραγματικά δύσκολη, πάει να στερεώσει στον πάσσαλο το σχοινί ασφαλείας και του γλιστράει ο γάντζος. Ο ορειβάτης γκρεμίζεται… αρχίζει να κατρακυλάει στο βουνό χτυπώντας άγρια στα βράχια ενώ το χιόνι πέφτει πυκνό…

Amor fati και οι κόρες της Ανάγκης

Με αφορμή το νέο τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου  ,θυμήθηκα τα λόγια του Νίτσε..."Amor fati"
Μια αγαπημένη φράση καθώς πιστεύω πως η μοίρα μας είναι ότι εμείς  δημιουργούμε ,άρα την αγαπάμε ! 

Οι κόρες της Ανάγκης !
Την ώρα που γεννιόμουνα σχολάγανε οι μοίρες μονάχη μου καθόμουνα κι απ' τη ζωή κρατιόμουνα κρατιόμουνα σ' ένα καφάσι μπύρες.... Στίχοι:  Λίνα Νικολακοπούλου


Πολυτραγουδισμένες !
 
Οι Μοίρες, οντότητες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας

Η Κλωθώ αντιπροσωπεύει το παρόν στη ζωή των ανθρώπων και θεωρείται η μεγαλύτερη από τις άλλες δύο. Πιστευόταν ότι έκλωθε με τη ρόκα της το νήμα της ζωής του κάθε ανθρώπου, το πεπρωμένό του, που τον συνόδευε μέχρι το θάνατό του.

Η Λάχεση αντιπροσώπευε το μέλλον της ζωής των ανθρώπων, επειδή το τέλος, σύμφωνα με τη φύση, εκδηλώνεται σε όλα τα πράγματα. Όριζε τη διάρκεια της ζωής του κάθε ανθρώπου μετρώντας με το ραβδί της.

Η Άτροπος αντιπροσώπευε το παρελθόν· ό,τι έχει περάσει είναι αμετάκλητο. Εξέφρασε το αναπόφευκτο, το μοιραίο αλλά και το άτεγκτο και το δογματικό στη ζωή των ανθρώπων. 
Έκοβε τη ζωή των ανθρώπων με τα τρομερά ψαλίδια της, ενώ η Κλωθώ γυρίζε το νήμα της ζωής και η Λάχεση μετρούσε τη διάρκεια.

Στα δικά μας χρόνια πολλοί είπαν για τη μοίρα τους διάφορα :

"Την μοίρα μου την πήρα στα χέρια μου από μικρό κοριτσάκι και από το τίποτα έγινα η μεγαλύτερη Ελληνίδα σταρ"  
Αλίκη Βουγιουκλάκη

Οι δίκες μου σκέψεις ...

Ο επιμένων ειρωνικά! (Μια ειρωνεία νηστική)

Ανέκαθεν η ειρωνεία ως φαινόμενο είχε ένα κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Είτε στο γραπτό και προφορικό λόγο, είτε σε καταστάσεις περίεργες που εξελίσσονται ζωντανά μπροστά σου και που σου προκαλούν διαρκώς την απορία για το αν αυτό που αντιμετωπίζεις είναι στ’ αλήθεια έτσι όπως παρουσιάζεται ή αν η αλήθεια εμφανίζεται ως ψέμα ή αν τα ψέματα προσποιούνται την αλήθεια ή αν κάπου όλα αυτά μπλέκονται μεταξύ τους μόνο και μόνο για να βγάλεις εσύ το όποιο τελικό συμπέρασμα για το τι πράγματι θέλει να πει ο ποιητής. Όλο αυτό το παιχνίδι των ειρωνικών σχημάτων γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον όταν παρεμβάλλεται μια κάποια διάθεση χιουμοριστική, τόση, όση χρειάζεται για να σπάσεις πλάκα με τους γύρω σου που έχουν μείνει και κοιτάνε εμβρόντητοι όσα τους λες, νομίζοντας ότι τα εννοείς έτσι όπως τα λες, τρομερά και φοβερά και ασήκωτα, την ίδια ώρα που από μέσα σου έχεις σκάσει στα γέλια για το ότι πήρανε τα ασόβαρα για σοβαρά. Μετά πάλι, τα ίδια τα γεγονότα έρχονται πολλές φορές να σου προκαλέσουν το χαρακτηριστικό εκείνο μειδίαμα, που κάνει το μισό σου πρόσωπο να χαμογελά και το άλλο μισό να λυπάται, τότε που τα πράγματα από ένα σημείο και μετά παύουν να είναι αστεία και μετεξελίσσονται σταδιακά σε τραγικά, τότε που χτυπιέσαι και ωρύεσαι και λες ότι δεν είναι δυνατόν, δεν γίνεται να συνέπεσαν τόσες συμπτώσεις μαζεμένες. Τότε που ο πρωταγωνιστής τού δράματος μένει να συνθλίβεται από την τραγική πλοκή που του επιφύλασσε η μοίρα του, με τους υπόλοιπους να τον παρακολουθούν όπως οι θεατές αρχαίας τραγωδίας, έχοντας την αίσθηση ότι αδυνατούν να επέμβουν στην εξέλιξη της ιστορίας. Τότε που με τρόπο σχεδόν αυθόρμητο σχηματίζονται οι λέξεις στα απορημένα σου τα χείλη: ειρωνεία τραγική!

Στ' Αστεία Παίζαμε…

Στ' αστεία παίζαμε! 

Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας 
Mέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μας 
Tα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε 
Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα. 
Nύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ' το φως της ημέρας 
Mήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τα φύλλα του ημεροδείχτη 
Δε βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί, χάναμε χάναμε ολοένα 
Πώς θα φύγουμε τώρα; πού θα πάμε; ποιος θα μας δεχτεί; 

Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας 
Kλέφτες! 
Στα ψέματα παίζαμε! 

Μανόλης
Αναγνωστάκης 

Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο χτίστης…

Ο Διογένης ο Λαέρτιος όταν ρωτήθηκε από νέους μαθητές γιατί σιωπούσε απάντησε «Ιν’ υμείς λαλείτε». Μήπως θα έπρεπε να σιωπήσουμε όλοι εμείς και να δώσουμε το λόγο στα νέα παιδιά; Εμείς δεν διδασκόμαστε από τους φιλοσόφους.
Κυρίες και κύριοι, ιδιαίτερα φορτισμένη ως εκπαιδευτικός πολλών χρόνων, ως διευθύντρια σχολείου που αποχαιρέτησα πολλές φουρνιές αποφοίτων αλλά και ως απόφοιτη του Λυκείου Καλαμαρί, ανταποκρίνομαι στην τιμή που μου έγινε από τη Διεύθυνση του Σχολείου να είμαι η κεντρική ομιλήτρια. 
Διάλεξα ως τίτλο έναν αγαπημένο στίχο του Κωστή Παλαμά, γιατί θεωρώ ότι εκφράζει κάθε υγιώς σκεπτόμενο  άνθρωπο, κάθε νέο άνθρωπο - ή μάλλον θα έπρεπε να εκφράζει.
Η έννοια της δημιουργίας, της οικοδόμησης είναι συνυφασμένη με την έννοια της καταστροφής και της αποδόμησης. Εξάλλου σύμφωνα με τον Πλάτωνα ο άνθρωπος είναι συνώνυμο με τη διαδικασία επανεξέτασης (ο αναθρών ά όπωπε= εκείνος που είναι ικανός να επανεξετάσει όσα είδε).
Και αν θυμηθούμε και τον Μπρεχτ που έλεγε: Εκείνος που είπε Α δεν είναι υποχρεωμένος να πει Β , αν διαπιστώνει ότι το Α που είπε ήταν λαθεμένο. Αλλά και αν ακόμη δεν ήταν λαθεμένο το Α, εντούτοις είμαστε αναγκασμένοι να το αναιρέσουμε. Αναθεωρούμε, γκρεμίζουμε και χτίζουμε, δημιουργούμε αενάως. Τι θα αναθεωρήσουμε; γκρεμίσουμε; Τα κακώς κείμενα της κοινωνίας αλλά και μέσα μας κυρίως μέσα μας. Τι θα γεννηθεί; τι θα χτίσουμε; Θα πρέπει να υπακούει σε ένα νόμο: να είναι ωραίο.
Και ας αρχίσουμε από τον εαυτό μας γιατί  ο μόνος που μας  συνοδεύει και θα μας συνοδεύει σε όλη τη ζωή είναι ο εαυτός μας.
Αυτόν το σύντροφο πρέπει πρώτα απ’ όλα να φροντίσουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Να τον κάνουμε αξιαγάπητο, τέλειο, μοναδικό, για να τον παραδώσουμε στον κόσμο.
Ακούω συχνά ένα σλόγκαν στην τηλεόραση: Περήφανος που είμαι εγώ… Ποιοι είστε αλήθεια;; Αυτοί που νομίζουν οι άλλοι ότι είστε; Ή αυτοί που θα θέλανε οι άλλοι να είστε;

Η θλιμμένη βασίλισσα, γνωστή και με το όνομα Σίσι

Η Ελισάβετ έγινε ένας θρύλος που οι ιστορικοί ακόμα δεν έχουν καταφέρει να ξεκαθαρίσουν για το ποιος είναι ο μύθος και ποια η πραγματικότητα. Eιδικά για την περίοδο 1889-1898. Η Ελισάβετ ήταν η δεύτερη κόρη του δούκα Μαξιμιλιανού της Βαυαρίας και της Λουδοβίκας των Βίττελσμπαχ, αδελφής της αρχιδούκισσας Σοφίας. Παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ των Αψβούργωνκαι έκαναν 4 παιδιά: Τη Σοφία που πέθανε σε ηλικία 2 ετών, τη Γκιζέλα, τον πρίγκιπα Ροδόλφο (ο οποίος αργότερα πέθανε) και τη Μαρία Βαλέρια. Η Σίσι δολοφονήθηκε το 1898, αφού προηγουμένως είχε συγκλονιστεί από τον θάνατο του γιου της. Η περίοδος 1889-1898 ξεκινάει με ένα τραγικό γεγονός που συγκλόνισε τα ανάκτορα της Βιέννης και ολόκληρο το λαό. Οι εφημερίδες της εποχής έγραψαν τη φοβερή είδηση πως ο Ροδόλφος, διάδοχος του θρόνου, και η ερωμένη του (φίλη έγραψαν κάποιοι) Μαρία Βετσέραβρέθηκαν νεκροί στο κυνηγετικό περίπτερο του Μάγιερλιγκ. Και εδώ αρχίζει το μπέρδεμα.

Δεν βλέπουμε με τα μάτια μόνο !

Η τέχνη συναντά τη ζωή...

Η Μαρίνα Αμπράμοβιτς, είναι εικαστική καλλιτέχνης σερβικής καταγωγής.

Σήμερα εργάζεται κατά κύριο λόγο στη Νέα Υόρκη. Δραστηριοποιείται στην Performance Art, σε μια ακροβατική του σώματος και της
 ψυχής, από τα μέσα της δεκαετίας του 1970.
 Είναι γνωστή για τις παραστάσεις της οι οποίες ερευνούν την σχέση μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού, σε μια προσπάθεια να «ελευθερωθούν» και οι δύο, μα κυρίως για την έκθεσή της χωρίς όρια σε κινδύνους χάριν της τέχνης που εκπροσωπεί. 
Όπως την ορίζει η ίδια, η performance art είναι η μεταφορά της αλήθειας επί σκηνής και όχι μια παράσταση θεατρικού τύπου. Έχοντας αναδείξει ως τέχνη την απελευθέρωση από τα όριά τους, του σώματος και της ψυχής, εκπαιδεύει σήμερα ομάδες που θα συνεχίσουν την τέχνη αυτή.

Τριάντα χρόνια μετά..

Σε μία έκθεση της Νέας Υόρκης η Marina σε μία εκπληκτική performance παρέμεινε για τρεις μήνες σε μία καρέκλα χωρίς να έχει το δικαίωμα να πιει, να φάει ή να πάει στην τουαλέτα.

Ένα παραμύθι για τη δύναμη της αγάπης ..Το δέντρο που έδινε.

Κάποτε υπήρχε μια μηλιά…Και αγάπησε ένα μικρό αγόρι.
Το αγόρι έρχονταν κάθε μέρα, μάζευε τα φύλλα της, τα έφτιαχνε στεφάνι κι έπαιζε το βασιλιά του δάσους. Σκαρφάλωνε στον κορμό της, κουνιόνταν στα φύλλα της κι έτρωγε μήλα. Έπαιζαν κρυφτό.
Και όταν κουράζονταν, κοιμόνταν στην σκιά της.
Και το αγόρι αγάπησε το δέντρο… Πολύ.
Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο. Μα ο καιρός περνούσε. Και το αγόρι μεγάλωνε. Το δέντρο ήταν συχνά μόνο του.

Τότε, μια μέρα ήρθε το αγόρι στο δέντρο και το δέντρο είπε,

‘ Έλα, Αγόρι, έλα και σκαρφάλωσε στον κορμό μου, κουνήσου από τα κλαδιά μου, φάε από τα μήλα μου και γίνε ευτυχισμένος’.
‘Είμαι πολύ μεγάλος για σκαρφαλώματα και παιχνίδια’, είπε το αγόρι.
‘Θέλω να αγοράσω κάποια πράγματα και να διασκεδάσω.
Θέλω μερικά χρήματα. Μπορείς να μου δώσεις μερικά χρήματα;’
‘Λυπάμαι’, είπε η μηλιά, ‘αλλά δεν έχω καθόλου χρήματα.